Maria van Hongarije, dr. van Stephan V van Hongarije en Elisabeth van Bosnië, geb. in 1257, ovl. op 25 mrt 1323, begr. te Clermont [Frankrijk].
tr. in 1269
met
Maria van Hongarije, dr. van Stephan V van Hongarije en Elisabeth van Bosnië, geb. in 1257, ovl. op 25 mrt 1323, begr. te Clermont [Frankrijk]. | |
Uit dit huwelijk 3 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Margaretha | *1273 | †1299 | 26 | 1 | 5 | ||
| 2 | Karel | *1271 | Napels [Italië] | †1295 | 23 | 1 | 1 | |
| 3 | Eleonora | *1289 | †1341 | Catania [Italië] | 51 | 1 | 1 |
| 1. | Gens Nostra, datum: van 1946 tot 1995, plaats: Amsterdam, veld 1: Maandblad Jrg 80, nr.5 , sep 2025, veld 2: Nederlandse Genealogische Vereniging (GN) |
Maria van Hongarije | |
| in Kwartierstaat van Anneke Romeijn Kwartierstaat van Ans Karstens Kwartierstaat van Cees (Cornelis Hendrik) Boer Kwartierstaat van Dinah (Dinah Yoke) Begeer Kwartierstaat van Han (Henricus Johannes Antonius) Bekke Kwartierstaat van Henk de Snoo Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek Maria van Hongarije, geb. in 1257, ovl. op 25 mrt 1323, begr. te Clermont [Frankrijk]. |
tr. in 1269
met
Karel II van Anjou, zn. van Karel I Stephan van Frankrijk-Anjou en Beatrijs Comtesse van Aragon-Provence (erfdochter van de Provence), geb. in 1254, koning van Sicilië koning van Napels, Sicilië en Jeruzalem, hertog van Apulië, prins van Salerno, Capua en Torento, graaf van Anjou en Maine, Provence en Forcalquier, vorst van Achaja en Piemont, koning van Napels, Sicilië en jeruzalem, hertog van Apulië, prins van Salerno, Capua en Torento, ovl. te Corbeil [Frankrijk] op 5 mei 1309.
Karel II van Anjou.
Zijn volledige naam luidt: Carlo II. Re di Napoli Rex de Jerusalem Duc de la Pouille Principe di Acaja, di Salerno, di Capua e di Taranto Comte d'Anjou, du Maine, de Provence et de Forcalquier.
Uit dit huwelijk 3 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Margaretha | *1273 | †1299 | 26 | 1 | 5 | ||
| 2 | Karel | *1271 | Napels [Italië] | †1295 | 23 | 1 | 1 | |
| 3 | Eleonora | *1289 | †1341 | Catania [Italië] | 51 | 1 | 1 |
tr.
met
Urosh I-Etienne-Uroch I Nemanja - Nemanjic prins van Servië, zn. van Marko Voukan Vukanovic Nemanja van Servië (Prince de Rascie (Serbie) (1083-1112), Joupan de Rascje), geb. circa 1070, Prince de Raska, Grand Prince (veliki-zupan)(1112-1136), ovl. in 1136.
Urosh I-Etienne-Uroch I Nemanja - Nemanjic prins van Servië.
Uroš I Vukanovic was de Grootvorst (Veliki Župan) van het Grootvorstendom Servië van ca. 1112 tot 1145.
.
Uroš I was de zoon van Marko[a], de broer van Grootvorst Vukan, die een eed van trouw had gezworen aan Constantine Bodin, de Grootvorst van Duklja, en zo zijn vazal werd. Marko, als ondergeschikte heerser, zou zijn apanage hebben gehad in gebieden ten noorden van Raška, grenzend aan het Koninkrijk Hongarije. De naam Uroš zelf is waarschijnlijk afgeleid van het Hongaarse woord úr, wat “dominus” of “princeps” betekent, en in het Slavisch vertaald wordt als ‘Prvoslav’ of ‘Primislav’, zoals te zien is bij Uroš II in Slavische bronnen. Het is mogelijk dat Marko met een Hongaarse vrouw trouwde.
.
Vukans oorlog met Byzantium.
In 1092 versloeg het Servische leger het Byzantijnse leger onder leiding van de gouverneur van Durazzo, gestuurd door Alexius Komnenos. In 1093 leidde Alexius zelf een groter Byzantijns leger en marcheerde richting Raška, maar Vukan hoorde hiervan en zocht onmiddellijk vrede. Alexius accepteerde dit snel omdat er nieuwe problemen ontstonden in het oosten, waar de Koemanen tot aan Adrianopel doordrongen. Zodra de keizer vertrokken was, brak Vukan het verdrag en veroverde de Vardar; hij nam de steden Vranje, Skoplje en Tetovo in. In 1094 of 1095 marcheerde de keizer opnieuw naar de Serviërs en veroverde Lipljan. Deze keer ontmoette Vukan hem in zijn tent en gaf hem ongeveer twintig gijzelaars, waaronder Uroš I en Stefan Vukan, als eed van vrede. Uroš werd voor het eerst genoemd in de Alexiade van Anna Komnene, een geschreven verslag van het bewind van haar vader, de Byzantijnse keizer Alexios I Komnenos. Na de dood van Vukan in 1112 volgde Uroš hem op als Grootvorst.
.
Burgeroorlog in Duklja.
In 1113/1114 viel het Byzantijnse leger, gestationeerd in Durazzo, Duklja binnen en veroverde de hoofdstad Scutari. Duklja werd op dat moment geregeerd door prins Ðorde van Duklja (r. 1118), zoon van Constantine Bodin. De Byzantijnen installeerden Grubeša Branislavljevic na 1118 en verbannen Ðorde naar Raška. Ðorde zocht bescherming bij Uroš, en in 1125 leidden de twee een leger tegen Grubeša, en ontmoetten elkaar in de Slag bij Antivari. Grubeša werd gedood en Ðorde behield zijn rijk, hoewel niet volledig; kleine delen werden geregeerd door neven, waaronder de drie broers van Grubeša, die spoedig met Ðorde zouden strijden. De Byzantijnen vielen opnieuw de kustgebieden van Duklja binnen en gaven de nominale heerschappij aan Gradinja, wat leidde tot een guerrillaoorlog in de bossen. Tijdens de tweede expeditie werd Ðorde gevangengenomen en naar Constantinopel gebracht, waar hij stierf. Gradinja versterkte de banden met Servië.
Rond 1130 trouwde Uroš zijn dochter Jelena uit aan koning Béla II van Hongarije. Béla II, die blind was, vertrouwde volledig op Jelena, die als medeheerser optrad. Volgens bronnen besloot Jelena tot de massamoord op 68 aristocraten tijdens de vergadering van Arad, die Coloman hadden overtuigd haar man te verblinden. In 1137 werd Ladislaus II, zoon van Béla II en Jelena, benoemd tot titulair Ban van Bosnië. Toen Béla II op 13 februari 1141 stierf, besteeg de oudste zoon Géza II de troon, nog als kind. Daarom regeerden Helena en haar broer Beloš Vukanovic, die zij naar het hof had uitgenodigd, het Koninkrijk Hongarije tot september 1146, toen Géza meerderjarig werd. Beloš was Ban van Kroatië van 1142 tot 1158 onder de Hongaarse kroon, en bekleedde de titel comes palatinus (palatijn), de hoogste gerechtelijke titel van het koninkrijk.
.
Uroš was gehuwd met een Byzantijnse edelvrouw genaamd Anna Diogene, die via haar vader Constantine een kleindochter was van Romanos IV Diogenes. Zij hadden de volgende kinderen:.
Uroš II – opvolger van Uroš
.
Desa – hertog van de Servische kuststreek, medeheerser van Raška met Uroš II.
Beloš – Ban van Kroatië en kortstondig prins van Servië
.
Jelena – gehuwd met Béla II de Blinde, koning van Hongarije
.
Marija – gehuwd met Koenraad II, hertog van Znojmo
.
Mogelijk Zavida – hertog van Zahumlje.
Uit dit huwelijk een dochter:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Ilona | *1109 | †1146 | 37 | 1 | 3 |
|  |
tr. (1) in 1141
met
Adelheid van Savoye, dr. van Humbert II de sterke/de dikke van Savoye (graaf van Savoye, Maurienne en Bellay) en Gisela van Bourgondië-Ivrea, geb. circa 1092, ovl. te Montmartre [Frankrijk] op 18 nov 1154, begr. te Parijs [Frankrijk], tr. (1) met Lodewijk VI koning van Frankrijk. Uit dit huwelijk 4 kinderen.
tr. (2)
met
Alix ? , dr. van Hendrik I van Normandië (koning van Engeland), ovl. voor 1141.
Uit dit huwelijk een zoon:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Bouchard V | *1130 | †1189 | 59 | 1 | 2 |
| 1. | NRC Handelsblad, plaats: Amsterdam, veld 1: dagblad, veld 3: Vlaamse Mediahuis, veld 4: Bart Funnekotter (NRC) |
| |
tr. (1) in 1104, (gesch. in 1107)
met
Lodewijk VI koning van Frankrijk (Dikke Capet)1, zn. van Philips I van Frankrijk (koning van Frankrijk 1060-1108) en Berthe gravin van Holland, geb. te Parijs [Frankrijk] op 1 dec 1081, Frans koning 1108, ovl. te Parijs [Frankrijk] op 1 aug 1137, begr. te Saint Denis [Frankrijk], tr. (2) met Adelheid van Savoye. Uit dit huwelijk 4 kinderen.
Adélaïs de Crezy Dame de Crezy et de Gournay (Adélaïs de Crécy-sur-Serre).
Adelaide?, 1.Ehe: Bouchard II, Comte de Corbeil.
Adélaïs de Crécy (- [24 sep of 12 okt] na 1104). Dame van Gournay-sur-Marne.
“Odo comes de Corboilo” schonk bezit “in terra Morissarti” [Mortcerf] aan de abdij van Saint-Martin de Pontoise op voorspraak van “matre sua comitissa de Creceio” bij oorkonde gedateerd [1080].
.
Haar twee huwelijken worden aangegeven door Sugers Vita Ludovici, die vermeldt dat
“Guido Rubeus filiusque eius Hugo Creciacensis … fratri Corboilensi Odoni”
rebelleerden tijdens het bewind van Lodewijk VI, koning van Frankrijk.
.
Het necrologium van Longpont vermeldt de sterfdagen
“IX Kal Aug” van
“Guido institutor hujus loci. Guido vicecomes; Adalaidis comitissa, uxor; Wido filius eius.
en.
“VIII Kal Oct” van
“Adaleidis comitissa”,
hoewel het niet zeker is dat de tweede vermelding betrekking heeft op de tweede vrouw van Guy [II].
Gehuwd met Bouchard [II], graaf van Corbeil,
zoon van Renaud de Corbeil en zijn vrouw —
(† gesneuveld in de strijd [1071/80]).
2. Gehuwd met GUY [II] le Rouge, graaf van Rochefort,
zoon van Guy [I], heer van Montlhéry, en zijn vrouw Hodierne de Gometz-la-Ferté
(† 1108).
tr. (2) te Montlhéry [Frankrijk] op 17 mei 1107
met
Guichard III de Beaujeu, geb. te Beaujeu [Frankrijk] circa 1080, Seigneur de Beaujeu, Ecuyer, ovl. te Cluny [Frankrijk] in 1137, begr. te Cluny [Frankrijk] in 1137.
Uit dit huwelijk 2 kinderen.
Bronnen:
| 1. | NRC Handelsblad, plaats: Amsterdam, veld 1: dagblad, veld 3: Vlaamse Mediahuis, veld 4: Bart Funnekotter (NRC) |
|  |
|  |
tr. (1) circa 1138
met
Guillaume IV Taillefer Comte d'Angouleme, zn. van Wulgrin II Taillefer Comte d'Angouleme en Ponche de la Marche, geb. te Angouleme [Frankrijk] circa 1115, Comte d angouleme chatelain de bouteville, ovl. te Messina [Italië] op 14 aug 1179, tr. (2) in 1150 met Marguerite (Margalite) (Marguerite (Margalide)) de Turenne de Comborn, dr. van Raymond I de Turenne (Vicomte de Turenne de 1091 à 1122) en Mahaut du Perche, geb. te Turenne [Frankrijk] circa 1115, Héritière du Château de Charlus-le-Pailhoux-Présussel (Bassignac), ovl. te Angoulême [Frankrijk] in 1201. Uit dit huwelijk 4 kinderen.
Marguerite (Margalite) de Turenne de Comborn.
Marguerite de Turenne, dochter van Raymond I, huwde eerst Adhémar de Limoges, vervolgens Eble de Ventadour bij zijn terugkeer van de kruistocht, in 1148. Deze verstootte haar twee jaar later, in 1151, wegens verwantschap met haar eerste echtgenoot, maar volgens het gerucht wegens haar banden met de troubadour Bernard: inderdaad, de vader van Bernard, tweede echtgenoot van Marguerite de Turenne (Ebles de zanger), was een groot beschermheer van de troubadours geweest, met name van deze Bernard, genaamd van Ventadour: geboren uit een dienaar van het kasteel van Ventadour, had Bernard met de hulp van zijn heer geleerd de kunst van de poëzie te schrijven. Bernard hield ervan “cansos” te schrijven over dames en het vrolijke leven. Marguerite de Turenne, echtgenote van zijn heer, die jong en zeer mooi was, waardeerde zijn liederen en zijn geest. Bernard het hofde Marguerite en verkreeg van haar concrete of symbolische gunsten (?), waarvan de legende vertelt dat zij haar echtgenoot ontstemden.
.
Het adellijke paar, dat slechts één dochter had, Matabrune, viel uiteen in 1151. Bernard, die door zijn liederen, verspreid door jongleurs, beroemd was geworden, verliet Ventadour maar nam de naam “Ventadour” mee. Hij trok naar Wenen, vervolgens naar Poitiers in 1152, waar koningin Aliénor, gescheiden van Lodewijk VII, Henri Plantagenêt zou huwen. Deze werd koning van Engeland; Bernard woonde de kroning in Londen bij in 1154 en ontmoette daar misschien Chrétien de Troyes. Daarna verbleef hij aan verschillende hoven van Provence, Aquitanië en Italië, maar vooral in Toulouse, bij Raymond V tot in 1194. Hij ging opnieuw naar Wenen, naar Narbonne en trad rond 1205 in in het klooster van Dalon in de Dordogne, waar hij stierf.
.
Marguerite de Turenne werd, na haar scheiding van Eble de Ventadour, de tweede vrouw van Guillaume van Angoulême. Zij komt voor in het Cartularium van Tulle, in de schenking van 21 december 1143, gedaan bij de begrafenis van haar broer Boson.
De burggraven van Turenne gaan terug tot het jaar 824. Het was ten gunste van Bernard van Turenne, als beloning voor zijn diensten, dat koning Lodewijk van Overzee het land van Turenne verhief tot burggraafschap, van eenvoudige viguerie die het voordien was, en dit gebeurde met de instemming van de graaf van Poitiers, leenheer van de Limousin. Bernard van Turenne had een dochter, Sulpicie, erfgename van het burggraafschap Turenne, gehuwd met Archambaud de Comborn, en zijn afstammelingen volgden hem op in het burggraafschap Turenne.
Turenne, stad en kasteel van de beneden-Limousin, tussen Tulle en Sarlat, is de hoofdplaats van een burggraafschap dat dertien heerlijkheden en honderd zestien parochies omvat. Het was aanvankelijk slechts een eenvoudig kasteel toen koning Pepijn de Korte het in 767 veroverde. Het voordeel van zijn ligging bracht deze vorst ertoe er een kolonie Franken te vestigen, waaraan hij privileges verleende. De heren van Turenne breidden geleidelijk hun domeinen en hun gezag uit, door de titel van burggraaf, met koninklijke rechten, die zij verkregen van de hertogen van Aquitanië, graven van de Limousin.
Het is in de 9e eeuw (824) dat de eerste heren van Turenne verschijnen. Een werkelijk feodaal staatje geworden na de kruistochten, vervolgens een van de grootste lenen van Frankrijk in de 14e eeuw, genoot het burggraafschap Turenne van de Middeleeuwen tot de 18e eeuw van een volledige autonomie. Tot in 1738 handelen de burggrafen, gehouden aan een eenvoudig eerbetoon aan de koning en vrijgesteld van belastingen jegens hem, als ware soevereinen: zij roepen Staten-Generaal bijeen, heffen belastingen, slaan munt, verlenen adeldom. Het burggraafschap vormt een staat binnen de staat. Zo gold, toen de koning in het koninkrijk de teelt van tabak verbood, ingevoerd in Aquitanië in 1560, deze maatregel niet voor het burggraafschap, waar zij integendeel toenam. Hun lijn, beroemd geworden in de kruistochten, stierf uit aan het begin van de 14e eeuw, na verschillende takken te hebben voortgebracht.
Turenne heeft vier families van burggrafen gekend:
.
Van de 9e tot de 13e eeuw: de Comborn, afkomstig uit de vallei van de Vézère, die actief deelnemen aan de kruistochten en de Frans-Engelse oorlogen, verkrijgen buitensporige privileges van de koningen van Frankrijk.
.
Daarna, tijdens de eerste helft van de 14e eeuw, wordt het burggraafschap overgenomen door de Comminges, grote feodale heren uit de Pyreneeën.
.
Vóór het, gedurende 94 jaar, te worden afgestaan aan de Roger de Beaufort, uit wie twee pausen van Avignon voortkwamen, Clemens VI en Gregorius XI. Deze familie gaf twee burggraven: Guillaume III Roger de Beaufort, Raymond van Turenne, de achtste van die naam, en twee burggraafvrouwen, Antoinette de Turenne en Éléonore de Beaujeu.
.
Vervolgens, van 1444 tot 1738, wordt het burggraafschap bezit van de familie La Tour d’Auvergne. Op hun hoogtepunt wordt Henri de La Tour d’Auvergne, geloofsgenoot en wapenbroeder van koning Hendrik IV, hertog van Bouillon en prins van Sedan. Zijn zoon Henri, maarschalk van Frankrijk, ontvangt de bijnaam “grote Turenne”.
In de Middeleeuwen is de Limousin, die deel uitmaakt van het hertogdom Aquitanië, een soort puzzel:
.
De Hoge Limousin (het huidige Haute-Vienne) wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van het burggraafschap Limoges, dat de machtigste feodale staat van heel de Limousin was. Het gebied strekte zich uit over de Beneden-Limousin. Men vindt er ook de bisschop van Limoges, die niet alleen een kerkelijke autoriteit was, maar ook een groot wereldlijk heer.
.
De Beneden-Limousin (het huidige Corrèze) bestaat uit vier burggraafschappen: een deel van het burggraafschap Limoges, de burggraafschappen Comborn, Turenne en Ventadour. De heerlijkheden Champagnac en La Noaille maken deel uit van het burggraafschap Ventadour.
.
De Marche (het huidige Creuse) omvat het graafschap La Marche (Hoge en Lage Marche), de Combraille en andere kleinere heerlijkheden.
.
Zij werd vermeld in 1173.” (Europäische Stammtafeln)
“Marguerite de Turenne, weduwe van Adhémar de Limoges, huwde Ebles [III] de Ventadour bij zijn terugkeer van de Kruistocht, in 1148. Hij verstootte haar twee jaar later, in 1151, wegens verwantschap met haar eerste echtgenoot, maar volgens het gerucht wegens haar banden met de troubadour Bernard. De vader van haar tweede echtgenoot (Ebles [II] ‘de Zanger’) was een groot beschermheer van de troubadours geweest, met name van deze Bernard, genaamd ‘van Ventadour’, geboren uit een dienaar van het kasteel van Ventadour. Bernard had met de hulp van zijn heer geleerd de kunst van de poëzie te schrijven. Bernard hield ervan ‘cansos’ te schrijven over dames en het vrolijke leven. Marguerite de Turenne, echtgenote van zijn heer, die jong en zeer mooi was, waardeerde zijn liederen en zijn geest. Bernard het hofde Marguerite en verkreeg van haar concrete of symbolische gunsten, waarvan de legende vertelt dat zij haar echtgenoot ontstemden. Het adellijke paar, dat slechts één dochter had, Matabrune, viel uiteen in 1151. Bernard, die door zijn liederen, verspreid door jongleurs, beroemd was geworden, verliet Ventadour maar nam de naam mee. Hij trok naar Wenen, vervolgens naar Poitiers in 1152, waar koningin Aliénor, gescheiden van Lodewijk VII, Henri Plantagenet zou huwen. Deze werd koning van Engeland; Bernard woonde de kroning in Londen bij in 1154 en ontmoette daar misschien Chrétien de Troyes. Daarna verbleef hij aan verschillende hoven van Provence, Aquitanië en Italië, maar vooral in Toulouse bij Raimond V tot in 1194. Hij ging opnieuw naar Wenen, naar Narbonne en trad rond 1205 in in het klooster van Dalon in de Dordogne, waar hij stierf. Marguerite de Turenne werd, na haar scheiding van Ebles de Ventadour, de tweede vrouw van Guillaume van AngoulemeE. Zij komt voor in het Cartularium van Tulle in de schenking van 21 december 1143, gedaan bij de begrafenis van haar broer Boson. Zij werd genoemd in een akte van de Abdij van La Couronne in 1201.” (L. Dhuicque).
Scheiding (met Marguerite de Turenne) – Moustier-Ventadour, 19300, Corrèze, Limousin, Frankrijk
.
Verstoting in 1150, hetzij omdat hij een naaste verwant was van haar eerste echtgenoot, hetzij vanwege de verhouding die zij had gehad met de troubadour Bernard, genaamd van Ventadour.
Uit dit huwelijk een dochter:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Isabelle | *1160 | 1 | 2 |
tr. (2)
met
Bardon de Cognac, geb. te Cognac [Frankrijk] circa 1095, Écuyer.Seigneur de Cognac, ovl. in 1131.
Bardon de Cognac.
"Bardon de Villebois
.
Zijn zoon Bardon, heer van Cognac en Villebois, is bekend om de oorlogen die hij voerde tegen de graaf van Angoulême. Hij stierf vóór 1137, omdat zijn weduwe Emma van Limoges toen verloofd was met de laatste hertog van Aquitanië, die datzelfde jaar stierf. Ze hertrouwde met Guillaume VI Taillefer, zoon van graaf Vulgrin. In 1120 had hij de hertog Guillaume IX gevolgd naar Spanje." J-C de Vaugiraud (A. Debord: Société laïque Charente, P. 485-489) 8 v 2012
.
De stad Cognac had al vroeg machtige heren. In de 11e eeuw strafte Bardon moordenaars door hen levend te begraven op het lichaam van hun slachtoffer. Zijn alliantie werd gezocht door de grootste families van de naburige provincies. Adhémar III, burggraaf van Limoges, gaf zijn dochter Emma aan hem ten huwelijk, die volgens de handgeschreven kronieken van Limoges de oorzaak was van bloedige twisten. Ze verliet het landhuis van Cognac om in het bed van de hertog van Aquitanië te belanden, en liet zich vervolgens ontvoeren door Guillaume Taillefer, graaf van Angoulême...".
|  |
tr. (1) in 1110
met
Eremburge van Maine, dr. van Helias van Maine (graaf van Maine, heer van Flèche) en Mathilde van Château-du-Loir, erfdochter van Maine, ovl. in 1126.
Arengard van Châtel-Aillon.
Werd na 1080 non.
Uit dit huwelijk 2 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Sybille | *1106 | †1165 | Jeruzalem | 59 | 1 | 6 | |
| 2 | Geoffrey V | *1113 | †1151 | Chateau - du - Loir [Frankrijk] | 38 | 1 | 3 |
tr. (2) op 2 jun 1129
met
Melisende van Jeruzalem, dr. van Boudewijn II koning van Jeruzalem en Morfia von Melitene, ovl. op 11 sep 1160.
Uit dit huwelijk een zoon:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Amaury I | *1136 | †1174 | 38 | 1 | 1 |
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |
| 2. | Genealogie der Graven van Holland, Uitgegeven: 1969, Plaats: Zaltbommel, Type: Genealogie der graven van Holland, Schrijver: Dr. A.W.E. Dek, Uitgever: Europese Bibliotheek (DEK/HOL) (blz. 12) |
tr. in 1110
met
Fulco V (de Jonge) van Anjou, zn. van Fulco IV de Norse graaf van Anjou (graaf van Anjou) en Bertrada van Montfort (Comtesse d'Anjou, Reine de France), geb. in 1092, koning van Jeruzalem, ovl. te Akko [Israël] in 1143, tr. (2) met Melisende van Jeruzalem. Uit dit huwelijk een zoon.
Uit dit huwelijk 2 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Sybille | *1106 | †1165 | Jeruzalem | 59 | 1 | 6 | |
| 2 | Geoffrey V | *1113 | †1151 | Chateau - du - Loir [Frankrijk] | 38 | 1 | 3 |
tr. op 2 jun 1129
met
Fulco V (de Jonge) van Anjou, zn. van Fulco IV de Norse graaf van Anjou (graaf van Anjou) en Bertrada van Montfort (Comtesse d'Anjou, Reine de France), geb. in 1092, koning van Jeruzalem, ovl. te Akko [Israël] in 1143, tr. (1) met Eremburge van Maine, dr. van Helias van Maine (graaf van Maine, heer van Flèche) en Mathilde van Château-du-Loir. Uit dit huwelijk 2 kinderen.
Uit dit huwelijk een zoon:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Amaury I | *1136 | †1174 | 38 | 1 | 1 |
|  |
|  |
tr. in 1096
met
Elisabeth (Isabelle) de Vermandois, dr. van Hugo "de Grote" van Vermandois en Adela van Vermandois (Comtesse de Vermandois, de Crepy et de Valois), geb. te Aisne [Frankrijk] in 1081, ovl. te Meulan-en-Yvelines [Frankrijk] op 13 dec 1131, begr. te Lewes [Groot Brittanië] Prieuré Saint-Pancrace de Lewes, Sussex, England op 22 jan 1132, tr. (2) met William II "de Warren" (William II) de Varennes. Uit dit huwelijk een dochter.
Uit dit huwelijk 3 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Elizabeth | †1148 | 1 | 1 | ||||
| 2 | Robert | *1104 | †1168 | Londen [Groot Brittanië] | 63 | 1 | 3 | |
| 3 | Galéran IV | *1104 | †1166 | Préaux [Frankrijk] | 61 | 1 | 5 |
tr. voor 2 feb 1134
met
Ermgard gravin van Zutphen1,2,3, dr. van Otto III 'de Rijke' heer en graaf van Zutphen (voogd van Corvey) en Judith van Supplinburg, geb. circa 1100, ovl. op 14 nov 1142, tr. (1) met Gerard II de Lange van Gelre. Uit dit huwelijk 3 kinderen.
Bronnen:
| 1. | Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en cultuur van het hertogdom Gelre, Uitgegeven: 2001, Plaats: Geldern [Duitsland], Type: Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en c, Schrijver: Johannes Stinner, Karl-Heinz Tekath, Uitgever: Verlag des Historischen Vereins für Geldern, ISBN nummer: 9053451943 (GCHG-1) (blz. 31) |
| 2. | Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en cultuur van het hertogdom Gelre, Uitgegeven: 2001, Plaats: Geldern [Duitsland], Type: Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en c, Schrijver: Johannes Stinner, Karl-Heinz Tekath, Uitgever: Verlag des Historischen Vereins für Geldern, ISBN nummer: 9053451943 (GCHG-1) (blz. 46) |
| 3. | Prometheus Kwartierstatenboeken (Deel XIII) (blz. 290) |
| 4. | Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en cultuur van het hertogdom Gelre, Uitgegeven: 2001, Plaats: Geldern [Duitsland], Type: Gelre-Geldern-Gelderland. Geschiedenis en c, Schrijver: Johannes Stinner, Karl-Heinz Tekath, Uitgever: Verlag des Historischen Vereins für Geldern, ISBN nummer: 9053451943 (GCHG-1) (blz. 32) |
tr. (1) in 1090
met
Robert II van Vlaanderen, zn. van Robrecht I graaf van Vlaanderen (graaf van Vlaanderen 1071-1093) en Geertruid van Saksen Billung, geb. in 1065, ovl. op 1 okt 1111.
Robert II van Vlaanderen.
zoon van Robert I; hij huwde ca. 1090 met Clementia van Bourgondië (zuster van paus Calixtus II, die het bisdom Atrecht oprichtte); hij kreeg zijn bijnaam door zich te onderscheiden in de Eerste Kruistocht (1096-1099); hij steunde de paus in de investituurstrijd; hij was een trouw vazal van de Franse koningen.
tr. (2) na 1121
met
Godfried I (Godfried I 'met de Baard') graaf van Leuven (van Brabant Graf v. Löwen Markgraf v. Antwerpen Herzog v. Niederlothringen), zn. van Hendrik II van Leuven (graaf van Leuven in 1063) en Adela van de Betuwe (Comtesse des Basques), geb. circa 1060, Graaf van Leuven etc, ovl. te Affligem op 25 jan 1139, tr. (1) met Ida van Chiny. Uit dit huwelijk 3 kinderen, uit dit huwelijk geen kinderen.
Godfried I graaf van Leuven.
Graaf van Leuven met de baard, Hertog van Neder Lotharingen sedert 13-5-1106, hierdoor tevens markgraaf van Antwerpen, voogd van Nijvel, Gembloers en Afflichem. Door koning Lotharius van Supplinburg ten voordele van graaf Walram II van Limburg ontzet uit de hertogelijke waardigheid 1228. Hij werd graaf van Leuven in feb/mrt 1095, benoemd tot hertog van Neder-Lotharingen en markgraaf van Antwerpen op de rijksdag van Worms 13-5-1106, ontzet 1128 (voor 13-6) maar blijft de hertogstitel voeren en behoudt Antwerpen, voogd van Nijvel, Gembloers en Affligem.
otr. te Hillegersberg op 3 okt 1637, tr. te Hillegersberg op 25 okt 1637
met
Cornelis Bouwens Corpershouck, zn. van Bouwen/Boudewijn Cornelis Corpershouck (molenaar op de Westmolen in 1617, oud-schepen 1651) en Aeltgen Cornelisdr, geb. voor 1617, molenaar op de Gapersmolen.
Uit dit huwelijk 5 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Boudewijn | *1665 | 1714 | Delft (Oude Kerk) | 48 | 1 | 0 | |
| 2 | Frank | ~1640 | Schiedam | 1678 | Delft (Oude Kerk) | 38 | 0 | 0 |
| 3 | Helena | ~1656 | Delft | 1732 | Delft | 76 | 1 | 1 |
| 4 | Jacob | ~1649 | Schiedam | 1690 | Delft (Nieuwe Kerk) | 40 | 0 | 0 |
| 5 | Aaltje | ~1653 | Delft | 0 | 0 |
relatie
met
Hedwig van Namen, ovl. in 1067.
Uit deze relatie 3 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Dirk | *1065 | †1115 | Chatenois | 50 | 2 | 4 | |
| 2 | Beatrix | *1060 | †1112 | 52 | 1 | 5 | ||
| 3 | Gerhard | †1118 | 1 | 1 |
relatie
met
Gerhard II graaf van Opper-Lotharingen, zn. van Gerhard IV von Metz Herzog von Lothringen en Gisela van Metz, graaf van de Elzas, ovl. op 6 mrt 1073.
Uit deze relatie 3 kinderen:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Dirk | *1065 | †1115 | Chatenois | 50 | 2 | 4 | |
| 2 | Beatrix | *1060 | †1112 | 52 | 1 | 5 | ||
| 3 | Gerhard | †1118 | 1 | 1 |
relatie (1)
met
Hildegarde van Beaugency, dr. van Lancelin II Seigneur de Beaugency (Comte de Vermandois, de Valois & de Chaumont en Vexin) en Alberge du Maine (Comtesse de Vermandois et de Valois), ovl. voor 1070.
Robert I le Vieux Capet Duc van Bourgondië.
Duke of Burgundy, duc de Bourgogne, Herzog von Burgund, Hertig i Burgund, Duque de Borgonha (1032-1076), Comte d'Auxerre, Graf von Auxerre, Greve i Auxerre (1040-1060), Duque de Borgoña, Prince of France, duc de Bourgogne, comte d'Auxerre, Duke.
Uit deze relatie een dochter:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Ermengarde | *1068 | Angers [Frankrijk] | †1146 | Dijon [Frankrijk] | 77 | 2 | 2 |
tr. (2) in 1070
met
tr. (3) op 21 jan 1076
met
Arengard (Ermengarde) van Châtel-Aillon, ovl. na 1080.
Arengard van Châtel-Aillon.
Werd na 1080 non.
relatie (4)
met
tr. (5) in 1089
met
Bertrada van Montfort (Bertrade (Beatrice) de Montfort l'Amauri), dr. van Simon I Dit l'Ainé de Montfort l'Amaury (Comte de Montfort) en Agnes van Evreux, geb. in 1060, Comtesse d'Anjou, Reine de France, ovl. te Fontrevault [Frankrijk] (te Fontevraud [Frankrijk]) op 14 feb 1117, tr. (2) met Philips I van Frankrijk, zn. van Hendrik I Capet (koning van Frankrijk 1031) en Anna Jaroslawna van Kiev (Reine de France (1051)). Uit dit huwelijk geen kinderen. | |
Uit dit huwelijk een zoon:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Fulco V | *1092 | †1143 | Akko [Israël] | 51 | 2 | 3 |
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |
| 2. | De Bourgondiërs Aartsvaders van de Lage Landen, datum: 2024, plaats: Amsterdam, veld 1: De Bourgondiërs Aartsvaders van de Lage Lan, veld 2: Bart van Loo, veld 3: De Bezige Bij (B 067) (blz/akte 45) |
| 3. | Genealogie der Graven van Holland, Uitgegeven: 1969, Plaats: Zaltbommel, Type: Genealogie der graven van Holland, Schrijver: Dr. A.W.E. Dek, Uitgever: Europese Bibliotheek (DEK/HOL) (blz. 12) |
|  |
|  |
tr. (1) in 1089
met
Fulco IV de Norse graaf van Anjou1, zn. van Godfried II van Gâtinais en Ermengard (Blanche) van Anjou (Erfdochter van Anjou), geb. in 1043, graaf van Anjou, ovl. op 14 apr 1109, relatie (1) met Hildegarde van Beaugency. Uit deze relatie een dochter, tr. (2) met Ermengarde van Bourbon. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (3) met Arengard van Châtel-Aillon. Uit dit huwelijk geen kinderen, relatie (4) met NN. van Brienne. Uit deze relatie geen kinderen.
Fulco IV de Norse graaf van Anjou.
Graaf Fulco van Anjou had last van knobbeltenen, aan beide voeten. Zoiets is niet goed voor je humeur, dus wellicht dat hij hieraan zijn bijnaam Le Réchin dankt. Het is niet helemaal duidelijk hoe deze term vertaald moet worden, maar kenners houden het op 'nors'. Fulco werd soms ook Le Querelleur (de ruziemaker) genoemd, dus het is duidelijk dat hij volgens zijn tijdgenoten een moeilijk karakter had.
Fulco werd in 1043 geboren. Zijn moeder Ermengarde was de dochter van de beruchte Fulco de Zwarte, graaf van Anjou. Nadat haar vader en broer overleden waren, kwam Ermengardes oudste zoon Godfried (bijnaam: de Bebaarde) in Anjou aan de macht. Fulco moest genoegen nemen met Saintonge, een klein gebied aan de Atlantische kust.
Daarmee was hij niet tevreden, en hij viel zijn broer aan. Godfried was niet populair bij zijn edelen, die hem voor Fulco gevangen namen. Dat pikte de plaatselijke bevolking niet. Zij bevrijdden hun graaf en lynchten de verraders.
De Norse gaf niet op, en een jaar later versloeg hij de Bebaarde en nam hem gevangen. De rest van zijn leven kwam Godfried het kasteel van Chinon niet meer uit.
Rustig werd het niet in Anjou, dat ongeveer samenvalt met het huidige departement Maine-et-Loire. In het noorden had Fulco te maken met Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië en sinds 1066 ook koning van Engeland. De bisschop van Tours, ten oosten van Anjou, wilde hem excommuniceren, terwijl zijn eigen edelen zijn gezag tartten zodra ze de kans kregen. Redenen genoeg om nors te zijn.
Verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes.
Maar misschien lag zijn neiging tot ruzie maken dus wel aan zijn grote tenen. We weten van deze kwaal dankzij de monnik Ordericus Vitalis, die kort na Fulco's leven zijn Historia Ecclesiastica schreef. Daarin lezen we dat de graaf van Anjou "vele verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes had en zich te buiten ging aan vele pestilente zonden".
Ordericus maakte zich vooral boos om de speciale schoenen die Fulco droeg. Die waren namelijk niet gewoon wat ruimer gemaakt om zijn knobbeltenen te ontzien. Nee, de schoenmakers hadden aan de schoen ook een fraaie punt gemaakt, "als de staart van een schorpioen".
Andere mannen zagen dit schoeisel, en dachten: dat wil ik ook! Fulco's puntschoenen raakten in de mode, zelfs bij de geestelijkheid. Ordericus begreep het niet. "Wat eerbare mannen ooit schandelijk vonden en verwierpen als vuiligheid, vinden de mannen van deze tijd zo zoet als honing en ze paraderen ermee rond alsof het bijzonder elegant is.".
De aanstichter van deze modetrend stierf in 1109, terwijl Anjou nog steeds onrustig was. Zijn kleinzoon Godfried was succesvoller. Hij werd de stichter van het beroemde huis van Plantagenet.
Uit dit huwelijk een zoon:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Fulco V | *1092 | †1143 | Akko [Israël] | 51 | 2 | 3 |
tr. (2) op 15 mei 1092
met
Philips I van Frankrijk2, zn. van Hendrik I Capet (koning van Frankrijk 1031) en Anna Jaroslawna van Kiev (Reine de France (1051)), geb. te Champagne-et-Fontaine [Frankrijk] op 23 mei 1052, koning van Frankrijk 1060-1108, ovl. te Melun [Frankrijk] op 29 jul 1108, tr. (1) met Berthe gravin van Holland. Uit dit huwelijk 2 kinderen.
Bronnen:
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |
| 2. | Genealogie der Graven van Holland, Uitgegeven: 1969, Plaats: Zaltbommel, Type: Genealogie der graven van Holland, Schrijver: Dr. A.W.E. Dek, Uitgever: Europese Bibliotheek (DEK/HOL) (blz. 12) |
relatie
met
Fulco IV de Norse graaf van Anjou1, zn. van Godfried II van Gâtinais en Ermengard (Blanche) van Anjou (Erfdochter van Anjou), geb. in 1043, graaf van Anjou, ovl. op 14 apr 1109, tr. (2) met Ermengarde van Bourbon. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (3) met Arengard van Châtel-Aillon. Uit dit huwelijk geen kinderen, relatie (4) met NN. van Brienne. Uit deze relatie geen kinderen, tr. (5) met Bertrada van Montfort, dr. van Simon I Dit l'Ainé de Montfort l'Amaury (Comte de Montfort) en Agnes van Evreux. Uit dit huwelijk een zoon.
Fulco IV de Norse graaf van Anjou.
Graaf Fulco van Anjou had last van knobbeltenen, aan beide voeten. Zoiets is niet goed voor je humeur, dus wellicht dat hij hieraan zijn bijnaam Le Réchin dankt. Het is niet helemaal duidelijk hoe deze term vertaald moet worden, maar kenners houden het op 'nors'. Fulco werd soms ook Le Querelleur (de ruziemaker) genoemd, dus het is duidelijk dat hij volgens zijn tijdgenoten een moeilijk karakter had.
Fulco werd in 1043 geboren. Zijn moeder Ermengarde was de dochter van de beruchte Fulco de Zwarte, graaf van Anjou. Nadat haar vader en broer overleden waren, kwam Ermengardes oudste zoon Godfried (bijnaam: de Bebaarde) in Anjou aan de macht. Fulco moest genoegen nemen met Saintonge, een klein gebied aan de Atlantische kust.
Daarmee was hij niet tevreden, en hij viel zijn broer aan. Godfried was niet populair bij zijn edelen, die hem voor Fulco gevangen namen. Dat pikte de plaatselijke bevolking niet. Zij bevrijdden hun graaf en lynchten de verraders.
De Norse gaf niet op, en een jaar later versloeg hij de Bebaarde en nam hem gevangen. De rest van zijn leven kwam Godfried het kasteel van Chinon niet meer uit.
Rustig werd het niet in Anjou, dat ongeveer samenvalt met het huidige departement Maine-et-Loire. In het noorden had Fulco te maken met Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië en sinds 1066 ook koning van Engeland. De bisschop van Tours, ten oosten van Anjou, wilde hem excommuniceren, terwijl zijn eigen edelen zijn gezag tartten zodra ze de kans kregen. Redenen genoeg om nors te zijn.
Verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes.
Maar misschien lag zijn neiging tot ruzie maken dus wel aan zijn grote tenen. We weten van deze kwaal dankzij de monnik Ordericus Vitalis, die kort na Fulco's leven zijn Historia Ecclesiastica schreef. Daarin lezen we dat de graaf van Anjou "vele verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes had en zich te buiten ging aan vele pestilente zonden".
Ordericus maakte zich vooral boos om de speciale schoenen die Fulco droeg. Die waren namelijk niet gewoon wat ruimer gemaakt om zijn knobbeltenen te ontzien. Nee, de schoenmakers hadden aan de schoen ook een fraaie punt gemaakt, "als de staart van een schorpioen".
Andere mannen zagen dit schoeisel, en dachten: dat wil ik ook! Fulco's puntschoenen raakten in de mode, zelfs bij de geestelijkheid. Ordericus begreep het niet. "Wat eerbare mannen ooit schandelijk vonden en verwierpen als vuiligheid, vinden de mannen van deze tijd zo zoet als honing en ze paraderen ermee rond alsof het bijzonder elegant is.".
De aanstichter van deze modetrend stierf in 1109, terwijl Anjou nog steeds onrustig was. Zijn kleinzoon Godfried was succesvoller. Hij werd de stichter van het beroemde huis van Plantagenet.
Uit deze relatie een dochter:
| naam | geb. | plaats | ovl. | plaats | oud | relatie | kinderen | |
| 1 | Ermengarde | *1068 | Angers [Frankrijk] | †1146 | Dijon [Frankrijk] | 77 | 2 | 2 |
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |
tr. in 1070
met
Fulco IV de Norse graaf van Anjou1, zn. van Godfried II van Gâtinais en Ermengard (Blanche) van Anjou (Erfdochter van Anjou), geb. in 1043, graaf van Anjou, ovl. op 14 apr 1109, relatie (1) met Hildegarde van Beaugency, dr. van Lancelin II Seigneur de Beaugency (Comte de Vermandois, de Valois & de Chaumont en Vexin) en Alberge du Maine (Comtesse de Vermandois et de Valois). Uit deze relatie een dochter, tr. (3) met Arengard van Châtel-Aillon. Uit dit huwelijk geen kinderen, relatie (4) met NN. van Brienne. Uit deze relatie geen kinderen, tr. (5) met Bertrada van Montfort, dr. van Simon I Dit l'Ainé de Montfort l'Amaury (Comte de Montfort) en Agnes van Evreux. Uit dit huwelijk een zoon.
Fulco IV de Norse graaf van Anjou.
Graaf Fulco van Anjou had last van knobbeltenen, aan beide voeten. Zoiets is niet goed voor je humeur, dus wellicht dat hij hieraan zijn bijnaam Le Réchin dankt. Het is niet helemaal duidelijk hoe deze term vertaald moet worden, maar kenners houden het op 'nors'. Fulco werd soms ook Le Querelleur (de ruziemaker) genoemd, dus het is duidelijk dat hij volgens zijn tijdgenoten een moeilijk karakter had.
Fulco werd in 1043 geboren. Zijn moeder Ermengarde was de dochter van de beruchte Fulco de Zwarte, graaf van Anjou. Nadat haar vader en broer overleden waren, kwam Ermengardes oudste zoon Godfried (bijnaam: de Bebaarde) in Anjou aan de macht. Fulco moest genoegen nemen met Saintonge, een klein gebied aan de Atlantische kust.
Daarmee was hij niet tevreden, en hij viel zijn broer aan. Godfried was niet populair bij zijn edelen, die hem voor Fulco gevangen namen. Dat pikte de plaatselijke bevolking niet. Zij bevrijdden hun graaf en lynchten de verraders.
De Norse gaf niet op, en een jaar later versloeg hij de Bebaarde en nam hem gevangen. De rest van zijn leven kwam Godfried het kasteel van Chinon niet meer uit.
Rustig werd het niet in Anjou, dat ongeveer samenvalt met het huidige departement Maine-et-Loire. In het noorden had Fulco te maken met Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië en sinds 1066 ook koning van Engeland. De bisschop van Tours, ten oosten van Anjou, wilde hem excommuniceren, terwijl zijn eigen edelen zijn gezag tartten zodra ze de kans kregen. Redenen genoeg om nors te zijn.
Verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes.
Maar misschien lag zijn neiging tot ruzie maken dus wel aan zijn grote tenen. We weten van deze kwaal dankzij de monnik Ordericus Vitalis, die kort na Fulco's leven zijn Historia Ecclesiastica schreef. Daarin lezen we dat de graaf van Anjou "vele verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes had en zich te buiten ging aan vele pestilente zonden".
Ordericus maakte zich vooral boos om de speciale schoenen die Fulco droeg. Die waren namelijk niet gewoon wat ruimer gemaakt om zijn knobbeltenen te ontzien. Nee, de schoenmakers hadden aan de schoen ook een fraaie punt gemaakt, "als de staart van een schorpioen".
Andere mannen zagen dit schoeisel, en dachten: dat wil ik ook! Fulco's puntschoenen raakten in de mode, zelfs bij de geestelijkheid. Ordericus begreep het niet. "Wat eerbare mannen ooit schandelijk vonden en verwierpen als vuiligheid, vinden de mannen van deze tijd zo zoet als honing en ze paraderen ermee rond alsof het bijzonder elegant is.".
De aanstichter van deze modetrend stierf in 1109, terwijl Anjou nog steeds onrustig was. Zijn kleinzoon Godfried was succesvoller. Hij werd de stichter van het beroemde huis van Plantagenet.
Bronnen:
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |
tr. op 21 jan 1076
met
Fulco IV de Norse graaf van Anjou1, zn. van Godfried II van Gâtinais en Ermengard (Blanche) van Anjou (Erfdochter van Anjou), geb. in 1043, graaf van Anjou, ovl. op 14 apr 1109, relatie (1) met Hildegarde van Beaugency, dr. van Lancelin II Seigneur de Beaugency (Comte de Vermandois, de Valois & de Chaumont en Vexin) en Alberge du Maine (Comtesse de Vermandois et de Valois). Uit deze relatie een dochter, tr. (2) met Ermengarde van Bourbon. Uit dit huwelijk geen kinderen, relatie (4) met NN. van Brienne. Uit deze relatie geen kinderen, tr. (5) met Bertrada van Montfort, dr. van Simon I Dit l'Ainé de Montfort l'Amaury (Comte de Montfort) en Agnes van Evreux. Uit dit huwelijk een zoon.
Fulco IV de Norse graaf van Anjou.
Graaf Fulco van Anjou had last van knobbeltenen, aan beide voeten. Zoiets is niet goed voor je humeur, dus wellicht dat hij hieraan zijn bijnaam Le Réchin dankt. Het is niet helemaal duidelijk hoe deze term vertaald moet worden, maar kenners houden het op 'nors'. Fulco werd soms ook Le Querelleur (de ruziemaker) genoemd, dus het is duidelijk dat hij volgens zijn tijdgenoten een moeilijk karakter had.
Fulco werd in 1043 geboren. Zijn moeder Ermengarde was de dochter van de beruchte Fulco de Zwarte, graaf van Anjou. Nadat haar vader en broer overleden waren, kwam Ermengardes oudste zoon Godfried (bijnaam: de Bebaarde) in Anjou aan de macht. Fulco moest genoegen nemen met Saintonge, een klein gebied aan de Atlantische kust.
Daarmee was hij niet tevreden, en hij viel zijn broer aan. Godfried was niet populair bij zijn edelen, die hem voor Fulco gevangen namen. Dat pikte de plaatselijke bevolking niet. Zij bevrijdden hun graaf en lynchten de verraders.
De Norse gaf niet op, en een jaar later versloeg hij de Bebaarde en nam hem gevangen. De rest van zijn leven kwam Godfried het kasteel van Chinon niet meer uit.
Rustig werd het niet in Anjou, dat ongeveer samenvalt met het huidige departement Maine-et-Loire. In het noorden had Fulco te maken met Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië en sinds 1066 ook koning van Engeland. De bisschop van Tours, ten oosten van Anjou, wilde hem excommuniceren, terwijl zijn eigen edelen zijn gezag tartten zodra ze de kans kregen. Redenen genoeg om nors te zijn.
Verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes.
Maar misschien lag zijn neiging tot ruzie maken dus wel aan zijn grote tenen. We weten van deze kwaal dankzij de monnik Ordericus Vitalis, die kort na Fulco's leven zijn Historia Ecclesiastica schreef. Daarin lezen we dat de graaf van Anjou "vele verwerpelijke, zelfs schandalige gewoontes had en zich te buiten ging aan vele pestilente zonden".
Ordericus maakte zich vooral boos om de speciale schoenen die Fulco droeg. Die waren namelijk niet gewoon wat ruimer gemaakt om zijn knobbeltenen te ontzien. Nee, de schoenmakers hadden aan de schoen ook een fraaie punt gemaakt, "als de staart van een schorpioen".
Andere mannen zagen dit schoeisel, en dachten: dat wil ik ook! Fulco's puntschoenen raakten in de mode, zelfs bij de geestelijkheid. Ordericus begreep het niet. "Wat eerbare mannen ooit schandelijk vonden en verwierpen als vuiligheid, vinden de mannen van deze tijd zo zoet als honing en ze paraderen ermee rond alsof het bijzonder elegant is.".
De aanstichter van deze modetrend stierf in 1109, terwijl Anjou nog steeds onrustig was. Zijn kleinzoon Godfried was succesvoller. Hij werd de stichter van het beroemde huis van Plantagenet.
Bronnen:
| 1. | NRC Handelsblad, Uitgegeven: 2022, Plaats: Amsterdam, Type: Krant, Uitgever: Mediahuis (NRC 005) |