Genealogische website van Cees Hagenbeek
Konrad I von Kyrburg
Konrad I Wildgraf und Graf von Kyrburg, geb. voor 1140, ovl. voor 1171.

tr.
met

Mathilde von Bar, dr. van Reinald I graaf van Bar.

Uit dit huwelijk een dochter:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Mathilde     


Reginar van de Bidgau
Reginar van de Bidgau, gegoed in 797-814.

een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Giselbert  †877   


Joseph de Montmorency Seigneur de Nivelle
Joseph de Montmorency Seigneur de Nivelle, ovl. in 1530.

tr.
met

Anna van Egmond1, dr. van Floris van Egmond (ridder in de Orde van het Gulden Vlies 1506, stadhouder van Holland) en Margareta von Glymes-Berghes, ovl. in 1574, tr. (1) met Jan (Johan II) graaf van Horne1. Uit dit huwelijk geen kinderen.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Philippe IV*1526  †1568 Brussel [België] 42



Bronnen:
1.Gens Nostra (GN), Nederlandse Genealogische Vereniging, Amsterdam, van 1946 tot 1995


Wulfhard I van Flavigny
Wulfhard I graaf van Flavigny, westfränkischer Pfalzgraf,
, Bruder des Grafen Wulfgrim v.Angouleme und Perigord, des Hilduin, Abt von Saint-Denis.

relatie
met

Susanna van Parijs, dr. van Bego I van Parijs (graaf van Parijs 776-816) en Alpais van Frankrijk, geb. tussen 805 en 810.

Uit deze relatie een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Adalhard*830  †891  61


Susanna van Parijs
Susanna van Parijs, geb. tussen 805 en 810.

relatie
met

Wulfhard I graaf van Flavigny, westfränkischer Pfalzgraf,
, Bruder des Grafen Wulfgrim v.Angouleme und Perigord, des Hilduin, Abt von Saint-Denis.

Uit deze relatie een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Adalhard*830  †891  61


Ælfred de Grote van Wessex
Ælfred de Grote van Wessex, geb. Wantage (Wessex) tussen 848 en 849, koning van Wessex, ovl. op 26 okt 899,
, the Great, direct rule of Wessex and Mercia, protector of the English under Danish rule, overlord of Eadwulf (ruler of English of Bernicia) of Welsh princes Alfred wurde von seinem Bruder Aethelred I. seit 866 an der Regierung beteiligt und war mit der Kriegführung gegen die Dänen beauftragt, die er 871 bei Ashdown schlug. Im selben Jahr wird er König von England (871 coronation in Winchester). Obwohl es ihm gelang, die Invasion von Wessex zunächst abzuwehren, wurde sein Heer 878 vernichtend geschlagen und das Land von den Eindringlingen überrannt. Er zog sich nach Somerset zurück, stellte seine Armee neu zusammen und schlug die Dänen im gleichen Jahr bei Eddington. Damit zerfiel England in ein unabhängiges angelsächsisches (von Wessex dominiertes) Gebiet und in die dänischen Territorien nordwestlich der Verbindungsstraße zwischen London und Chester, das sog. Danelaw. (885 Gebietsteilung mit den Dänen) Alfred entwickelte ein starkes Verteidigungssystem auf der Grundlage des allgemeinen Wehrdienstes aller Freien, einer Flotte und der Errichtung von Befestigungen. Diese Maßnahmen bewährten sich 893 bei einem neuen dänischen Invasionsversuch. Er ist als erster angelsächsischer König den skandinavischen Invasionen Englands erfolgreich entgegengetreten, doch ohne alle von den Dänen besetzten Gebiete befreien zu können. Alfred wurde als Oberherr sowohl von Mercien als auch von den Fürsten im südwestlichen Wales anerkannt. Er unterstützte auch Eadwulf I. v.Bamburgh, der über das Gebiet im Norden, das außerhalb des wikingischen Herrschaftsbereichs lag, herrschte. 886 gewann er die Herrschaft über London zurück; ertrat die Stadt jedoch wieder an das mit ihm verbündete Mercien ab. 892 versuchte ein neues, großes Wikingerheer, das wikingische Herrschaftsgebiet auszudehnen, scheiterte aber an den Verteidigungsmaßnahmen Alfreds, der u.a. eine Flotte und befestigte Zentren hatte errichten lassen. Die Geschichtsschreibung seiner und späterer Zeiten präsentiert ihn als Verteidiger des Christentums gegen die Heiden und Nationalheld. In den kurzen Friedensperioden seiner Regierung verbesserte er die Verwaltung des Königreiches und zwang seinen Untertanen Recht und Einheit auf. An seinem Hof errichtet er nach karolingischen Vorbild eine Schule für die Söhne des Adels und förderte die Gelehrten und Klöster, die in der Übersetzung lateinischer Werke ins Angelsächsische ermutigt wurden. Alfred schrieb möglicherweise selbst über die Geschichte und Geographie seines Landes und übersetzte Augustin, Boethius und Gregor d.Gr. Seine literarischen Aktivitäten ebneten den Weg zur Entwicklung der angelsächsischen Schriftsprache. EdMA/LdMA Q: Asser: Life of Alfred.

tr. (1) in 868
met

Ealswyth of Gainsborough ?, dr. van Ethelred Mucill de Grote van Gainsborough en Aedburga Fadburn van Mercia, geb. Mercia [Groot Brittanië] circa 850, ovl. Winchester (E) op 5 dec 905,
, Ealswith, Alswitha, da. of Ethelred Mucill, earldorman of the Gaini and Eadburh de regali genere Merciorum regis (to: Aethelred of Mercia+Eadburh).

Uit dit huwelijk 2 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Edward*870  †924 Farndon, Cheshire [Groot Brittanië] 54
Aelfthryth  †929 Gent (St. Pietersabdij] [België]  

tr. (2)
met

Reinhildis Denemarken en Friesland, dr. van Gottfrid koning van Haithabu en Mathilde van Friesland, geb. in 866, ovl. in 917, tr. (1) met Theudebert II Diederik van Saksen van Ringelheim, geb. Ringelheim [Duitsland] circa 848, ovl. op 8 dec 917. Uit dit huwelijk een dochter


Ealswyth of Gainsborough ?
Ealswyth of Gainsborough ?, geb. Mercia [Groot Brittanië] circa 850, ovl. Winchester (E) op 5 dec 905,
, Ealswith, Alswitha, da. of Ethelred Mucill, earldorman of the Gaini and Eadburh de regali genere Merciorum regis (to: Aethelred of Mercia+Eadburh).

tr. in 868
met

Ælfred de Grote van Wessex, zn. van Æthelwulf koning van Wessex (koning van Wessex 837-858) en Osburga van Aright, geb. Wantage (Wessex) tussen 848 en 849, koning van Wessex, ovl. op 26 okt 899,
, the Great, direct rule of Wessex and Mercia, protector of the English under Danish rule, overlord of Eadwulf (ruler of English of Bernicia) of Welsh princes Alfred wurde von seinem Bruder Aethelred I. seit 866 an der Regierung beteiligt und war mit der Kriegführung gegen die Dänen beauftragt, die er 871 bei Ashdown schlug. Im selben Jahr wird er König von England (871 coronation in Winchester). Obwohl es ihm gelang, die Invasion von Wessex zunächst abzuwehren, wurde sein Heer 878 vernichtend geschlagen und das Land von den Eindringlingen überrannt. Er zog sich nach Somerset zurück, stellte seine Armee neu zusammen und schlug die Dänen im gleichen Jahr bei Eddington. Damit zerfiel England in ein unabhängiges angelsächsisches (von Wessex dominiertes) Gebiet und in die dänischen Territorien nordwestlich der Verbindungsstraße zwischen London und Chester, das sog. Danelaw. (885 Gebietsteilung mit den Dänen) Alfred entwickelte ein starkes Verteidigungssystem auf der Grundlage des allgemeinen Wehrdienstes aller Freien, einer Flotte und der Errichtung von Befestigungen. Diese Maßnahmen bewährten sich 893 bei einem neuen dänischen Invasionsversuch. Er ist als erster angelsächsischer König den skandinavischen Invasionen Englands erfolgreich entgegengetreten, doch ohne alle von den Dänen besetzten Gebiete befreien zu können. Alfred wurde als Oberherr sowohl von Mercien als auch von den Fürsten im südwestlichen Wales anerkannt. Er unterstützte auch Eadwulf I. v.Bamburgh, der über das Gebiet im Norden, das außerhalb des wikingischen Herrschaftsbereichs lag, herrschte. 886 gewann er die Herrschaft über London zurück; ertrat die Stadt jedoch wieder an das mit ihm verbündete Mercien ab. 892 versuchte ein neues, großes Wikingerheer, das wikingische Herrschaftsgebiet auszudehnen, scheiterte aber an den Verteidigungsmaßnahmen Alfreds, der u.a. eine Flotte und befestigte Zentren hatte errichten lassen. Die Geschichtsschreibung seiner und späterer Zeiten präsentiert ihn als Verteidiger des Christentums gegen die Heiden und Nationalheld. In den kurzen Friedensperioden seiner Regierung verbesserte er die Verwaltung des Königreiches und zwang seinen Untertanen Recht und Einheit auf. An seinem Hof errichtet er nach karolingischen Vorbild eine Schule für die Söhne des Adels und förderte die Gelehrten und Klöster, die in der Übersetzung lateinischer Werke ins Angelsächsische ermutigt wurden. Alfred schrieb möglicherweise selbst über die Geschichte und Geographie seines Landes und übersetzte Augustin, Boethius und Gregor d.Gr. Seine literarischen Aktivitäten ebneten den Weg zur Entwicklung der angelsächsischen Schriftsprache. EdMA/LdMA Q: Asser: Life of Alfred, tr. (2) met Reinhildis Denemarken en Friesland. Uit dit huwelijk geen kinderen.

Uit dit huwelijk 2 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Edward*870  †924 Farndon, Cheshire [Groot Brittanië] 54
Aelfthryth  †929 Gent (St. Pietersabdij] [België]  


Richard I van Bourgondië
Richard I hertog van Bourgondië, ovl. Auxerre [Frankrijk] op 1 sep 921.

relatie
met

Adelheid van Auxerre (Adelheid von Rätien), dr. van Koenraad II van Auxerre Marchio Transjuraniae (graaf van Auxerre) en Waldrada , ovl. na 14 sep 929.

Uit deze relatie 2 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Adelheid*895 Reims (F) †961 Mons 66
Raoul  †936   


Aélis N.
Aélis N. .

relatie
met

Robert I koning van Francië, zn. van Robert IV 'de Sterke' van Parijs (hertog van Francië) en Adelheid/Aelis van Tours (Gräfin im Argen- und Linzgau), geb. circa 865, koning van West-Francië 922-923, ovl. Soissons op 15 jun 923, tr. (2) in 893 met Beatrix van Vermandois. Uit dit huwelijk een zoon.

Uit deze relatie 2 dochters:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Adela*892  †943  51
Emma     


Everhard van Friuli
Everhard hertog van Friuli (Hertog van Friaul), geb. circa 805, markgraaf van Friuli, ovl. op 16 dec 866,
, beendet Einfälle der Slawen in Italien, besiegt Sarazenen in Oberitalien, begütert in Schwaben den Niederlanden und in der Lombardei, Gründer der Abtei Cysoing, Besitzer einer grossen Bibliothek; Rösch Begraben im Calixtuskloster in Cysoning. Eberhard v.Friaul spielte eine aktive Rolle bei den Verhandlungen zwischen den Söhnen Ludwigs des Frommen, die dann zur Teilung des Reiches führten (843). Stammt aus der fränkischen Familie der Unruochinger, war in Schwaben, Flandern und an der Maas begütert und erhält die Mark Friaul etwa 828, sicher vor 836. Durch die Heirat (zwischen 835 und 840) mit Gisela, der Tochter Kaiser Ludwigs des Frommen, als Vermittler im Herrscherhaus sehr geeignet, wird er auch mit auswärtigen Missionen betraut und tritt mehrfach als Intervenient auf (RI$^2$ Nr. 962/1205). Erfolgreich im Kampf gegen Sarazenen (in Oberitalien) und Slaven (deren Einfälle in Italien er beendete), ist er als Mann hoher Bildung mit Hrabanus Maurus, Hinkmar v.Reims, Hartgar v.Lüttich befreundet, beherbergt Gottschalk v.Orbais und wird von Sedulius Scotus (Carmina, MGH PP III, 201/222) besungen. Seine Besitzungen (in Schwaben, den Niederlanden und in der Lombardei) und seine große Bibliothek teilt er in seinem Testament von 863/4 unter seine sieben Kinder auf. 854 überführt er die Gebeine des heiligen Calixtus I. in die von ihm begründete Abtei Cysoing bei Tournai, wo er nach seinem Tod in Italien beigesetzt und als Heiliger verehrt wird. Als Markgraf folgt ihm sein Sohn Unruoch und nach diesem 874/5 dessen Bruder Berengar, der als Berengar I. dann König von Italien 888-924. H.Schmidinger, LdMA, Tochter Hdwig/Hathni oo Otto der Erlauchte?

tr. tussen 836 en 840
met

Gisela van Francië, dr. van Keizer Lodewijk I de Vrome (koning van Acquitanië 781) en Judith (Welf) van Beieren van Altorf, geb. circa 820, ovl. na 1 jul 874.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berengarius I*850  †924 Verona [Italië] 74
Judith  †863   
Urnoch*840  †874  34


Gisela van Francië
Gisela van Francië, geb. circa 820, ovl. na 1 jul 874.

tr. tussen 836 en 840
met

Everhard hertog van Friuli (Hertog van Friaul), zn. van Unrocus hertog van Friaul en Engeltrude van Parijs, geb. circa 805, markgraaf van Friuli, ovl. op 16 dec 866,
, beendet Einfälle der Slawen in Italien, besiegt Sarazenen in Oberitalien, begütert in Schwaben den Niederlanden und in der Lombardei, Gründer der Abtei Cysoing, Besitzer einer grossen Bibliothek; Rösch Begraben im Calixtuskloster in Cysoning. Eberhard v.Friaul spielte eine aktive Rolle bei den Verhandlungen zwischen den Söhnen Ludwigs des Frommen, die dann zur Teilung des Reiches führten (843). Stammt aus der fränkischen Familie der Unruochinger, war in Schwaben, Flandern und an der Maas begütert und erhält die Mark Friaul etwa 828, sicher vor 836. Durch die Heirat (zwischen 835 und 840) mit Gisela, der Tochter Kaiser Ludwigs des Frommen, als Vermittler im Herrscherhaus sehr geeignet, wird er auch mit auswärtigen Missionen betraut und tritt mehrfach als Intervenient auf (RI$^2$ Nr. 962/1205). Erfolgreich im Kampf gegen Sarazenen (in Oberitalien) und Slaven (deren Einfälle in Italien er beendete), ist er als Mann hoher Bildung mit Hrabanus Maurus, Hinkmar v.Reims, Hartgar v.Lüttich befreundet, beherbergt Gottschalk v.Orbais und wird von Sedulius Scotus (Carmina, MGH PP III, 201/222) besungen. Seine Besitzungen (in Schwaben, den Niederlanden und in der Lombardei) und seine große Bibliothek teilt er in seinem Testament von 863/4 unter seine sieben Kinder auf. 854 überführt er die Gebeine des heiligen Calixtus I. in die von ihm begründete Abtei Cysoing bei Tournai, wo er nach seinem Tod in Italien beigesetzt und als Heiliger verehrt wird. Als Markgraf folgt ihm sein Sohn Unruoch und nach diesem 874/5 dessen Bruder Berengar, der als Berengar I. dann König von Italien 888-924. H.Schmidinger, LdMA, Tochter Hdwig/Hathni oo Otto der Erlauchte?

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berengarius I*850  †924 Verona [Italië] 74
Judith  †863   
Urnoch*840  †874  34


Suppo II Spoleto
Suppo II Spoleto, graaf van Camerino, ovl. op 22 aug 888.

relatie
met

Berta , dr. van Wilfred (graaf), ovl. voor 921.

Uit deze relatie een dochter:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Bertila  †915   


Berta
Berta , ovl. voor 921.

relatie
met

Suppo II Spoleto, zn. van Maurin paltsgraaf van Parma (markgraaf 835-844), graaf van Camerino, ovl. op 22 aug 888.

Uit deze relatie een dochter:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Bertila  †915   


Hubert van Transjurensis
Hubert (Hucbert) van Transjurensis (Comes de Arles), markgraaf van Arles, ovl. Orbes [Frankrijk] in 864,
, Abt van St. Maurice (Agaunum, Wallis), 855 Herzog v.Transjuranien, 855 Vormund der Schwester Teutberga, Abt von St.Maurice (Agaunum, Wallis), Besitzer der Grafschaft zwischenn Jura und St.Bernhard, 862 Abt von St.Martin zu Tours, im Gefecht bei Orbe (Waadt) erschlagen.

relatie
met

Lobbes .

Uit deze relatie een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Theobald  †887   


Lobbes
Lobbes .

relatie
met

Hubert (Hucbert) van Transjurensis (Comes de Arles), zn. van Boso I 'de Oude' van Arles (graaf in Italië), markgraaf van Arles, ovl. Orbes [Frankrijk] in 864,
, Abt van St. Maurice (Agaunum, Wallis), 855 Herzog v.Transjuranien, 855 Vormund der Schwester Teutberga, Abt von St.Maurice (Agaunum, Wallis), Besitzer der Grafschaft zwischenn Jura und St.Bernhard, 862 Abt von St.Martin zu Tours, im Gefecht bei Orbe (Waadt) erschlagen.

Uit deze relatie een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Theobald  †887   


Fulco II 'de Goede' van Anjou
Fulco II 'de Goede' van Anjou, geb. circa 910, graaf van Anjou, ovl. op 11 nov 958.

tr. in 937
met

Gerberga le Maine (de Gatinais), dr. van Herve le Maine (graaf van Maine) en Godehilde le Maine, geb. circa 915, ovl. voor 953.

Uit dit huwelijk 4 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Godfried*940  †987 Tours (St. Marlion) [Frankrijk] 47
Blanche*947  †1026  79
Arsinde     
Adelaide  †1026   


Gerberga le Maine
Gerberga le Maine (de Gatinais), geb. circa 915, ovl. voor 953.

 

tr. in 937
met

Fulco II 'de Goede' van Anjou, zn. van Fulco I de Rode van Anjou (graaf van Anjou) en Roscilla van Loches (gravin van Anjou), geb. circa 910, graaf van Anjou, ovl. op 11 nov 958.

Uit dit huwelijk 4 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Godfried*940  †987 Tours (St. Marlion) [Frankrijk] 47
Blanche*947  †1026  79
Arsinde     
Adelaide  †1026   


Irmingard in de Haspengouw
Irmingard in de Haspengouw, geb. in 780, Impératrice de hesbaye d'occident, ovl. op 3 okt 818,
, Ermengard, Yrmingard, die 1. Frau Ludwigs. NKdG, S.2. vom Haspengau, DFA14\\ Die Stellung von Ludwigs erster Frau Ermengard ist wenig bezeugt. Sie teilte auch nur vier Jahre der Alleinregierung des Gatten. Im Jahre 816 wurde sie zugleich mit Ludwig gekrönt und repräsentierte so gemeinsam mit ihm das Kaisertum. Gelegentlich trat sie als Intervenientin auf, gehörte also zu jenem Personenkreis am Hof, der Anliegen und Bitten an den Kaiser weiterleitete. Besonders die aquitanischen Reformer scheinen in Ermengard eine Fürsprecherin gefunden zu haben. Vielleicht bestanden mit Benendikt von Aniane starke Kontakte, daß auch von einer Teilnahme Ermengards an geistlich-kulturellen Belangen gesprochen werden kann.

tr. circa 795
met

Keizer Lodewijk I de (Louis, Hludovic) Vrome, zn. van Keizer Karel de Grote en Hildegard in de Vinzgouw, geb. Chasseneuil tussen 16 apr 778 en okt 778 , koning van Acquitanië 781, ovl. Ingelheim bij Mainz [Duitsland] op 20 jun 840, begr. Metz (Saint-Arnould) [Frankrijk], tr. (2) met Judith (Welf) van Beieren van Altorf. Uit dit huwelijk 2 kinderen, geen kinderen.

Uit dit huwelijk 5 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Lotharius I*795  †855 Prüm 60
Pippijn*803  †838  35
Lodewijk II*806  †876 Frankfurt am Main 70
Rotrud*800  †841  41
Hildegard     


Karloman\Pippijn der Franken
Karloman\Pippijn der Franken, geb. in 773, ged. Rome (I) op 15 apr 781, koning van Italië 781, koning van Lombardije, ovl. vermoedelijk Aken [Duitsland] op 4 dec 811, begr. Milaan (St. Ambrogio) [Italië] op 11 dec 811.

  • Vader:
    Keizer Karel de Grote, zn. van Pippijn III de Korte (koning 751-768) en Bertrade van Laon, geb. Ingelheim bij Mainz [Duitsland] op 2 apr 748, ovl. Aken [Duitsland] op 28 jan 814,
    , Had voor zijn eerste huwelijk een kind bij een maîtresse. Dit kind had een bochel. Het is mogelijk geen toeval, dat Einhard, Karels biograaf, van de lijst van echtgenotes en maîtresses, die Karel in zijn latere levensjaren had de naam wegliet van zijn eerste maîtresse en het feit dat deze zoon nooit een functie in het koninkrijk kreeg. Koning der Franken, koning der Longobarden 774, keizer van het Romeinsche Rijk, door paus Leo III te Rome gekroond 25-12 -800.
    Karel de Grote, (zoon van Pippijn koning der Franken en Bertrada/Berta (van Laon)), geb. (eventueel volgens de traditie te Ingelheim) 2-4-742; Karel en zijn broer Carloman volgen hun vader Pippijn samen op, waarbij Karel in hoofdzaak Neustrië, Bourgondië en de Provence, en Carloman in hoofdzaak Austrasië krijgen; beiden worden gezalfd op 9-10-768, Karel te Noyon en Carloman te Soissons; na de dood van Carloman in 771 en onder het passeren van diens minderjarige zonen, wordt Karel de enige koning der Franken; hij wordt dan wederom gezalfd als zodanig te Corbeny; na een geslaagde veldtocht tegen zijn ex-schoonvader de koning der Longobarden, volgt in 774 zijn proclamatie tot koning der Longobarden; Karel was reeds met zijn vader Pippijn gezalfd tot koning, Saint-Denis 28-7-754, en tevens door paus Stephanus II verheven tot "patricius Romanorum", maar deze titel voert hij pas na zijn overwinning op de Longobarden; door paus Leo III tot keizer gekroond, Rome 25-12-800; laat dan zijn "patricius"-titel vallen; zijn uiteindelijke titulatuur wordt: "Karolus serenis-simus augustus a Deo coronatus magnus et pacificus imperator Romanum gubernans imperium et per misericordiam Dei rex Francorum et Longobar-dorum"; zijn (westers) keizerschap wordt in 812 door de Oostromeinse "basileus" Michael I Rhangabe erkend; overl. Aken 28-1-814, begr. ald. (Dom), tr. (3) 771 Hildegard; geb. 758; overl. 30-4-783, begr. Saint-Arnoul-de-Metz; dr. van (vermoedelijk) Gerold 1 graaf in de Vinzgouw, en (zeker) Imma/Hemma van Alemannië. Dat Karel de Grote een zoon was van Pippijn en van Bertrada/Berta wordt door meerdere bronnen gestaafd. Wat zijn moeder betreft, deze wordt nogal eens aangeduid als zijnde 'van Laon', en wel aangezien haar vader Her(i)bert graaf van Laon is geweest. Dit blijkt uit de ANN. REGN. FRANC. waarin bij het jaar 748 wordt vermeld "Pippinus coniugem duxit Bertradam cognomine Bertam, Cariberti Laudunensis comitis filiam". De 'Annales Prumienses' stellen echter "744. Coniunctio Pippini regis et Betrada regine". Hoe dan ook, of nu beide ouders gehuwd zijn in 744, 748 of 749, in elk geval zijn zij dus wettig gehuwd in  742 (geboortejaar van Karel) en vòòr 751 (geboortejaar van zijn broer Carloman). Karel de Grote was dus ter wereld gekomen als een voorkind. Ofschoon dat in die jaren geen beletsel vormde voor een troonsopvolging, was zulks ten tijde toen Eginhard schreef, onder de regering van Lodewijk de Vrome, minder gepast en werd dat door zijn biograaf dan ook niet met zoveel woorden vermeld. Zodoende schrijft deze in zijn cap. 4 enerzijds dat hij wegens gebrekkige informatie nalaat omtrent Karels geboorte en jeugd te berichten, maar stelt hij expliciet in zijn cap. 30 dat Karel in zijn 72ste levensjaar is overleden, hetgeen inhoudt dat hij in 742 werd geboren. Dag en maand blijken uit een, uit de eerste helft van de negende eeuw stammende, te Lorsch opgestelde kalender, waarin wij kunnen lezen "IIII. Non. Apr. Nativitas domni et gloriosissimi Karoli imperatoris et semper Augusti". Dat komt dus overeen met 2 april. Zodoende wordt dan ook thans als vaststaand aanvaard dat Karel is geboren op 2 april 742. De plaats is onzeker, aangezien het soms vermelde "Ingelheim" niet aantoonbaar is en berust op latere tradities. Zijn "onwettige" geboorte is wellicht ook (aldus Ganshof) een van de redenen weshalve Carloman zijn broer Karel onwelwillend gezind was. De partijdige Thegan (d.w.z. door dik en dun aanhanger van Lodewijk de Vrome) beweert voorts, om de opstandige kleinzoon Bernhard (zie generatie 3) zwart te maken, dat deze onwettig uit een concubine zou zijn geboren, hetgeen pertinent onjuist is, al is dan ook de naam van zijn moeder niet overgeleverd . Wat het overlijden van Karel de Grote betreft, de datum 28-1-814 en de plaats Aken zijn op meer dan een wijze gestaafd. Hij overleed vermoedelijk aan een pleuritis (Cabans, pag. 19). De ANN REG.FRANC. stellen "anno aetatis circiter septuagesimo primo, regni autem quadrage-simo septimo ex quo vero imperator et augustus appelatus est ann. XIIII, V. Kal. Febr. rebus humanis excessit". In zijn cap. 30 schrijft Kinhard ". . septimo postquam decubuit die, sacra communione percepta, decessit, anno aetatis suae septuagesimo secundo, et ex quo regnare cooperat quadragesimo septimo, V. Kal. Febr. "hora diei tertia" (d.i. op 28 januari 814 des morgens om negen uur). Hij citeert ook het grafschrift (cap. 31), dat volgens hem als volgt heeft geluid: "Sub hoc conditorio situm est corpus Karoli magni atque orthodoxi imperatoris, qui regnum Francorum nobiliter ampliavit et per annos XLVII feliciter rexit. Decessit septuagenarius anno Domini DCCC XIIII, Indictione VII, V. Kal. Febr ." Dat hij toen reeds als "de Grote" bekend stond, blijkt o.a. ook uit de wijze waarop Nithard in zijn "Historiae" zijn "liber 1" begint: "Karolus bene memoriaes et merito magnus imperator ab universis nationibus vocatus . . " (d .w.z. dat alle volkeren hem de grote keizer noemen). De wijze waarop hij werd begraven, is omstreden, zij het dan ook dat de versie in zittende houding op een troon gezeten, niet alleen onwaarschijnlijk, maar zeer zeker ook onjuist is. Zie daaromtrent de uitvoerige verhandeling van Helmut Beuman in Band IV (pag. 9-38) in het ook elders aangehaalde verzamelwerk "Karl der Grosse, Lebenswerk und Nachleben". In deze band zijn ook opgenomen enkele bijdragen met betrekking tot zijn "heiligverklaring" en "verering" (Erich Meuthen, "Karl der Grosse - Barbarossa - Aachen"; Robert Folz, "Aspects du culte liturgique de Saint Charlemagne en France"; Matthias Zender, "Die Verehrung des Hl. Karl im Gebiet des mittelalterlichen Reiches"). Karel werd namelijk op initiatief van keizer Frederik Barbarossa op 29 december 1165 te Aken met volmacht van de tegenpaus Paschalis 111 door de Keulse aartsbisschop Reinoud van Dassel heilig verklaard. Zijn graf en schrijn zijn meerdere keren geopend, laatstelijk werd zijn gebeente blootgelegd in aanwezigheid van diverse Europese autoriteiten, ten behoeve van dringende restauratie -werkzaamheden aan zijn schrijn, op zondag 30 januari 1983 na een plechtige dienst (het verslag daarvan kan men o.a. uitgebreid lezen in het "Informatiebulletin van het Bisdom Roermond", ll de Jg, no. 3, februari 1983 (pag. 14-15 met foto's verlucht). Wat Hildegard betreft: gezien zij (PAUI US UIACONUS) in het dertiende jaar van haar huwelijk overleed, moet haar huwelijk met Karel de Grote dateren uit 771 en wel v¢or 30 april. Haar herkomst van moederszijde uit het huis der hertogen van Alemannië staat vast, zie b.v. THECAN (cap. 6) ". . quae erat de cognatione Gotefridi ducis Alamannorum; Gotofridus dux genuit Huochingum, Huochingus genuit Nebi, Nebe genuit Immam; Imma vero genuit Hiltigardam beatissimam reginam". Hij vond kennelijk haar vader van geringe afkomst, zodat hij deze onvermeld liet. Tegenwoordig (o.a. Werner, Buhler, Hlawitscha) neemt men algemeen aan (mede aangezien b.v. een broer van Hildegard een graaf Gerold was), dat graaf Gerold 1 in de Vinzgouw haar vader is geweest. Expliciet is zulks echter niet documentair bewijsbaar. In de 19de eeuw stelde men als een mogelijk alternatief voor een "Adelhard, graaf in de Berchtolds-baar" (b.v. Karl Friedrich Vierordt, "Badische Geschichte bis zum Ende des Mittelalters". Tübingen 1865, S. 494, Tab. 2). Haar overlijdensdatum blijkt uit de ANN.REGN .FRANC. Voorts heeft Paulis Diaconus een door hem vermeld grafschrift voor haar gedicht. Haar geboortejaar is berekend op basis van diverse gegevens uit haar leven, tr. (1) met Himiltrudis . Uit dit huwelijk 2 kinderen, tr. (2) met Desiderata van Longobardië. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (4) met Fastrade van Francië. Uit dit huwelijk 2 dochters, relatie (5) met Onbekend . Uit deze relatie een dochter, tr. (6) met Luitgarde van de Alamanen. Uit dit huwelijk geen kinderen, relatie (7) met Regina . Uit deze relatie 2 zonen, relatie (8) met Adallinda . Uit deze relatie een zoon, relatie (9) met Gersvinda van Saksen. Uit deze relatie een dochter, relatie (10) met Madelgard . Uit deze relatie een dochter, tr. (3) Aken [Duitsland] op 30 apr 771.
 

tr.
met

Ingeltrude d' Autun, geb. in 780.

Uit dit huwelijk 6 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Bernhard I*797  †818 Aken [Duitsland] 21
Adelheid*798  †810  12
Atula  †814   
Gundrada*800     
Berthaid     
Theoderada*800  †836 Craon [Frankrijk] 36


Hugo "de Angstige" van Tours van de Elzas
Hugo "de Angstige" graaf van Tours van de Elzas (Hugues le Méfiant), geb. circa 775, graaf van de Elzas, ovl. op 20 okt 837, begr. Monza (Lombardije) [Italië],
, aus dem Hause der Etichonen "der Zaghafte'', Graf 811-837; Busse, DFA57. (DGB 169, S.290); EStT, I, 11; DFA14. Verbindet sich 827 mit den Sarazenen; EdMA.
Hugo v.Tours -- Etichone; LdMA. + 4.11.839?. 828 wegen Feigheit bei einem Feldzug gegen die Sarazenen zum Tode verurteilt, von Ludwig dem Frommen begnadigt, aber seiner Ämter für verlustig erklärt; v.Damm.

relatie
met

Eva van Parijs (Bava), dr. van Girard graaf van Parijs (graaf 743-775) en Rotrude der Franken, geb. Tours [Frankrijk] in 777, ovl. in 840,
, Schwägerin des Kaisers LOTHAR I. (Lodewijk I).

Uit deze relatie 3 dochters:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Irmingard  †851   
Adelheid/Aelis*810  †866  56
Bertha