Melisende de Chateaudun

in Kwartierstaat van Ada (Adriana Trijntje) Zoutendijk Kwartierstaat van Ans Karstens Kwartierstaat van drs. Mathilde Zierikzee Kwartierstaat van Eduard von Saher Kwartierstaat van Eiso (Eiso Lucas Maarten) de Block Kwartierstaat van Han (Henricus Johannes Antonius) Bekke Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek Kwartierstaat van Julia Doets Kwartierstaat van Magda (Magdalena) Breedveld Kwartierstaat van Mechelien (Mechelina) Mezach Kwartierstaat van mr Mark P. Schneiders Melisende Vicomtesse de Chateaudun, geb. te Châteaudun [Frankrijk] circa 997, Dame Héritière de Châteaudun, ovl. te Alençon, [Frankrijk] in 1048.

Vader: Hugues I de Chateaudun, zn. van Rampo de Chateaudun (Seigneur de Châteaudun) en Mathilde de Vendôme, geb. in 975, Seigneur de Châteaudun, ovl. in 1012, tr. met

Moeder: Hildegarde de Mortagne-au-Perche, dr. van Herve I de Mortagne au Perche (Seigneur) en Berthilde Le Coz de Courcy, geb. in 975, ovl. in 1020.

tr. circa 1012
met

Warin (Guérin, Garin) Vicomte d'Alencon, zn. van Guillaume de Creil Prince de Belleme Seigneur de Saonnois (Prince de Belleme, sgr de Saonnois Comte de Bellême et d'Alençon) en Mathilde Dame de Ganelon de Condé-Sur-Noireau (Dame de Condé-sur-Noireau), geb. te Alençon, [Frankrijk] in 987, Comte de Mortagne, Seigneur de Domfront, ovl. in 1037.

Warin Vicomte d'Alencon.
Vermeld onder de vorm Alencione in de Merovingische tijd, Alercio in 1060 (waarschijnlijk een verschrijving voor *Alencio) en Alencio in 1070. .

Volgens Albert Dauzat en Charles Rostaing gaat het om de Gallische persoonsnaam Alantius, gevolgd door het suffix -o / -onem dat de plaats aangeeft. Ernest Nègre en René Lepelley stellen daarentegen dat het gaat om de Gallische persoonsnaam Allontius. .

Bij gebrek aan oudere vormen is het moeilijk te bepalen welke van deze twee beweringen juist is. Beide persoonsnamen bevatten bekende Gallische achtervoegsels zoals -(a)nti- (zoals in Bregenz, vroeger Brigantia) of (o)nti- (zoals in Besançon, vroeger Vesontio). Het lijkt eerder een plaatsnaam-samenstelling met een achtervoegsel *-onti-o of -anti-o, dan een op zichzelf staande persoonsnaam. Deze eindes, in het bijzonder -onti-o, komen veel voor in plaatsnamen zoals Lyons-la-Forêt (Licontio/Ligontio), Ressons-sur-Matz (Rosontio), Sigonce (Segontia, variant *-onti-a) en Besançon. .

Het eerste element "al-" kan overeenkomen met wat Pierre-Yves Lambert heeft vastgesteld in Gallische plaatsnamen zoals Alauna (Allonne/Allonnes). Dit zou afgeleid kunnen zijn van een Indo-Europees thema *al-, dat "voeden" betekent, te vinden in Oud-Iers alim, Latijn alo (zoals in alumnus, voeden, grootbrengen) en Oud-Noors ala (voeden). .

De betekenis zou "vruchtbare plek", of "voedzame plaats" zijn, passend bij de ligging van Alençon in een vruchtbare vlakte die contrasteert met de ruigere omliggende heuvels. .

Gelijkheid met plaatsnamen: Notre-Dame-d'Allençon (Alintumno, 658) en Lançon-de-Provence (de Alanzone, 980). Inwoners: Alençonnais. .

Begin van de bewoning van Alençon en omgeving: Archeologisch onderzoek laat zien hoe Alençon vanaf de prehistorie werd bewoond. Nabij de stad zijn locaties uit het Neolithicum ontdekt, zoals een steengroeve voor sieraden in Saint-Germain-du-Corbéis en sporen van nederzettingen in Cerisé. Uit de Bronstijd zijn in Cerisé begrafenisringen gevonden, terwijl de IJzertijd sterk vertegenwoordigd is in de regio, zichtbaar in plaatsnamen en Galische boerderijen (de zogenaamde 'indigene boerderijen') van vóór de Romeinse tijd.

Niet alle genoemde perioden komen terug op de precieze locatie van de stad Alençon. De Gallo-Romeinse periode is wel vertegenwoordigd met meerdere archeologische vondsten. Archeologen hebben vastgesteld dat deze locaties zich concentreren in twee ringen rondom Alençon. Zij concluderen dat deze plekken, met een agrarische functie, hebben bijgedragen aan de levensonderhoud van een dichter bevolkt centrum. Was dit een villa of een vicus? Het grootste probleem is dat er geen sporen van Gallo-Romeinse bewoning bekend zijn binnen de huidige grenzen van Alençon. Wel zijn er aanwijzingen van doorvoer: er zijn munten gevonden verspreid over de stad, zoals op de Rue des Grandes-Poteries, de Grande Rue, bij de oude Sarthe-brug, en de Rue des Tisons.

Alençon ontwikkelde zich oorspronkelijk in een bocht van de rivier de Sarthe, in het huidige Montsort-gebied. De Kelten gaven de voorkeur aan gezonde locaties zoals het kalkplateau van Montsort, in plaats van de moerassige gebieden waar Alençon vanaf de 10e eeuw uitbreidde. .

De kerstening van Normandië: De kerstening begon halverwege de 4e eeuw, geïnitieerd door Gallo-Romeinse aristocraten die in stedelijke centra woonden en grote landerijen bezaten. In deze periode viel Alençon onder de provincie “Tweede Lyonnaise.” Rond 380 werd deze provincie in tweeën gesplitst, met Tours en Rouen als hoofdsteden. De regio kende relatieve stabiliteit dankzij heiligen zoals Victricius en zijn contact met Ambrosius van Milaan. Relieken, waaronder die van Sint-Gervasius en Sint-Protasius, werden in 396 vanuit Milaan naar Sées gebracht, waarmee de kathedraal werd ingewijd en de verspreiding van het christendom op het platteland verder werd bevorderd.

De regio rond Alençon maakte deel uit van het “Tractus Armoricanus et Nervicanus,” een administratieve en militaire verdeling die bedoeld was om Saksische invasies vanaf zee tegen te houden. Later werden bestuurlijke eenheden zoals “pagi” (districten) ingericht, waaronder de pagus alencionnensis met Alençon als administratief centrum. .
In de Merovingische tijd stond Alençon bekend als Montsort, de nederzetting op de zuidelijke oever van de Sarthe, terwijl later de macht zich verplaatste naar de noordelijke oever. Archeologische vondsten zoals een funeraire kerk uit de 6e of 7e eeuw wijzen op vroege religieuze functies. .

Tijdens de Karolingische periode viel Alençon binnen het hertogdom Maine (ducatus cenomannensis). De stad leed onder Vikingen, die via de rivieren zoals de Sarthe het gebied binnenkwamen. Het verdrag van Saint-Clair-sur-Epte in 911 gaf Normandische Vikingen steeds meer gebied, waaronder Sées in 924, dat zich uitbreidde tot aan de Sarthe. .

In de 12e eeuw werd een priorij van de abdij van Lonlay opgericht. Dit markeert de overgang naar een meer georganiseerde tijd in de regio.

In 1414 werd Alençon verheven tot hertogdom en werd het de residentie van Marguerite d’Angoulême. In 1509 trouwde ze op 17-jarige leeftijd in eerste instantie met hertog Charles IV van Alençon. Na zijn dood in 1525, tijdens de slag bij Pavia, bleef Marguerite in Alençon, zelfs na haar hertrouwen met de koning van Navarra. Deze grootmoeder van de toekomstige koning Hendrik IV, en zus van koning François I, was een liefhebber van literatuur en verzamelde aan haar hof vele schrijvers. Haar tolerantie jegens hervormingsgezinden maakte Alençon tot een toevluchtsoord voor vervolgde geleerden zoals Clément Marot en Antoine Le Maçon, vertaler van Boccaccio. .

De protestantse Reformatie werd al in 1524 in het hertogdom Alençon gepredikt, mede dankzij Marguerites open geest. Onder andere Michel d'Arande en Pierre Caroli introduceerden nieuwe religieuze ideeën die veel inwoners tot calvinisme bekeerden. Alençon werd een centrum van de Reformatie en werd in 1530 zelfs "klein Duitsland" genoemd door een Duitse hervormer. In 1529 drukte Simon Du Bois er het "Kleine Catechismus" van Luther. Ondanks haar pogingen om protestanten te beschermen, zoals Gérard Roussel en Clément Marot, kon Marguerite niet voorkomen dat sommigen alsnog werden vervolgd en geëxecuteerd. .

Na Marguerites dood in 1549 werd het hertogdom definitief bij het koninklijk domein gevoegd. Tijdens de godsdienstoorlogen plunderden protestanten en katholieken elkaars kerken, wat tot grootschalige conflicten leidde. In de 16e eeuw wisselde de stad meerdere malen van hand tussen katholieken en protestanten. Alençon speelde een belangrijke rol in deze woelige periode. .

In de 17e eeuw, onder Richelieu, werd het hertogdom vervangen door de administratieve "généralité" van Alençon binnen Normandië. Rond 1665 stichtte Marthe La Perrière een fabriek voor het beroemde kantwerk "point d'Alençon", dat tot 8.000 kantwerkers tewerkstelde op het hoogtepunt. .

De opheffing van het Edict van Nantes leidde in 1685 tot vervolging van protestanten, die massaal vluchtten naar Engeland, de Nederlanden en de Kanaaleilanden. Dit veroorzaakte een economische terugslag, ondanks pogingen van functionarissen zoals Antoine Jean-Baptiste Alexandre Jullien (1766-1789) om stedelijke ontwikkelingen en landbouw te stimuleren.

Uit dit huwelijk een zoon:

---

Baudouin le Borgne de Langlée

---

in
Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek

Baudouin (Baudouin II dit le Borgne) le Borgne de Langlée (Wavrin, de), geb. te Wavrin [Frankrijk] in 1210, Campbeur à Lille (Banquier) Receveur Comtal des Biefs de Flandres - Bourgeois de L, ovl. te Lomme [Frankrijk] tussen 1 mei 1285 en 31 mei 1285.

Baudouin le Borgne de Langlée.
Seigneur de Bauffremez , Seigneur de Langlée , Seigneur de Lomme et Capinghem.

Neef van de heren van Comines en van Cysoing, neemt hij deel aan de privé-oorlog die zij in 1276 voeren, en die eindigt met de schending van de collegiale kerk Saint-Pierre. Bij die gelegenheid werd de heer van Cysoing veroordeeld om jaarlijks een eerbetoon aan Sint-Pieter te brengen gedurende meer dan 400 jaar!! Vandaar de processie van de Rode Ridder, een feestelijkheid uit Lille die pas eindigde bij het voltooien van de straf. .

De afstammelingen van de heer van Cysoing moesten hem dus vervangen, want, om een reden die wij niet kennen, had de delinquent de slechte smaak om vóór zijn veertigste levensjaar te overlijden. .

Gehuwd met Marie Jacquemine de La Bourre rond 1215, uit wie: .
Antoine de Langlée de Wavrin, ca. 1250–1306 .

Gehuwd met Marotte de Beaufremez rond 1235, uit wie Isabeau Le Borgne.

Vader: Baudouin I dit de Langlée dit Bourdon le Borgne (Baudouin I dit de Langlée dit Bourdon Borgne, le) de Wavrin, zn. van Hellin I "Sir Knight - Seigneur d'Wavrin" de Wavrin en Torsella d'Arras, geb. te Wavrin [Frankrijk] in 1162, Chevalier,Seigneur de Langlée, de Beaufre mez,d'Espaigne,vaillant Capitaine; (Chevalier, Seigneur de Langlée, de Beaufremez,d'Espaigne,vaillant Capitaine;), ovl. in 1227, tr. (2) met Marie Marotte de Clauwet, geb. circa 1165. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (3) met Bouchard De Mepe de la Bourre, Chevalier Seigneur de La Bourre. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (1) met

• Moeder:
  Alice (Alix) de la Tour du Pin, dr. van Alber II de la Tour du Pin Bertremieux en Marie d'Auvergne, geb. in 1184, ovl. in 1239.

tr. (1)
met

Marotte de Beauffremez, dr. van Thomas II of Allard de Beauffremetz de Wavrin en Marotte de Fournes (Dame héritière de Fournes en Weppes), geb. te Lille (Rijssel) [Frankrijk], ovl. na feb 1286, tr. (2) met Martin de Gommer, zn. van Dreux Drogon II de Gommer (Ecuyer - Bourgeois de Lille), geb. te Lille (Rijssel) [Frankrijk] in 1250, Bourgeois de Lille, ovl. te Lille (Rijssel) [Frankrijk] in 1294. Uit dit huwelijk een kind.

Martin de Gommer.
Een zekere Hubert Gommer (of de Gomer) voerde als wapen: van sabel bezaaid met 22 billetjes van goud, met de dwarsbalk van goud beladen met 4 arenden van keel, gerangschikt; het zegel waarvan hij zich in 1429 bediende droeg bovendien 1 ster met 5 stralen, geplaatst in het rechterhoofd van het schild, en had als helmteken een bourcq-hals.

De État de la Noblesse du Cambrésis, bladzijde 625, vermeldt Jacques de Gomer, ridder, die in 1276 aan de abdij van Le Verger 4 mercaudées land schonk, grenzend aan de hayettes van Oisy, met toestemming van Ricvine de Lagnicourt, zijn vrouw, en van zijn kinderen Jacques, Eustache, Jean en Simon de Gomer.

: – Jacques × Guillemette de Caintaing .

– Eustache was abt van Sint-Bertin te Sint-Omaars in 1296 .

– Jean was abt van Eaucourt in 1296.

– en Simon was de echtgenoot van Agnès de Senghin (Sainghin?) in de kasselrij van Rijsel (wapen van Senghin: ‘3 dwarsbalken en een rechterarm die een vogel op de vuist houdt’).

Een N… de Gomer, een Normandische heer, nam deel aan de verovering van Engeland met Willem de Veroveraar (slag bij Hastings).

De Gommers behoren tot de eerste families van het Liller patriciaat. Zij treden rond 1500 tot de adel toe, zoals de Artus, de le Preud'homme, de Vrete, met wie zij herhaaldelijk verbonden waren. .
Deze families bezetten het Magistraat van Rijsel tot het einde van de 15e eeuw, om zich er in de daaropvolgende eeuwen geleidelijk van los te maken.”.

Uit dit huwelijk 4 kinderen, waaronder:

	naam	geb.	plaats	ovl.	plaats	oud	relatie	kinderen
1	Pierre	*1270					1	1

tr. (2) in 1262
met

Jeanne Marotte de Beauffremez (Beaufremez, de), dr. van Thomas II of Allard de Beauffremetz de Wavrin en Marotte de Fournes (Dame héritière de Fournes en Weppes), geb. te Lille (Rijssel) [Frankrijk] in 1240, ovl. na feb 1286, tr. (1) voor 1262 met haar zwager Martin de Gommer, zn. van Dreux Drogon II de Gommer (Ecuyer - Bourgeois de Lille). Uit dit huwelijk een zoon, tr. (3) met haar neef Bauduin "le Changeur" le Borgne, zn. van Baudry Baudouin le Borgne en Pétronille de Maistaing de Jauche, geb. te Wavrin [Frankrijk] in 1240, ovl. te Lomme [Frankrijk] in 1298. Uit dit huwelijk een dochter.

Bauduin "le Changeur" le Borgne.
Changeur Bourgeois de Lille, Seigneur de Breucq et homme de fief de la Salle de Lille.Receveur comtal de Flandre, Seigneur de Lomme et de Capinghem, Chevalier.

Man van leen van de Salle van Rijsel, burger van Rijsel, geldwisselaar in Rijsel (bankier), grafelijk ontvanger van de “Brieven van Vlaanderen”. Heer van Lomme, van Beauffremez, van Capinghem, ridder, burger, geldwisselaar, bankier, grafelijk ontvanger van de lenen van Vlaanderen. .

Ridder, heer van Langmée, van Baufremez en van Espaing. Schrijfwijzen: “Baudes Li Borgn”, “Baudon Le Borgne”, “Baudouin Le Borgne”, “Boudewijn”, “Baudouin de Langlée de Wavrin”. .

Gérard, heer van Marlais en van Breucq, broer van Jean Marlais, verkocht in 1291 aan Baudon Le Borgne, rijke burger van Rijsel, voor de prijs van 4.000 pond, ongeveer de helft van de goederen die van deze heerlijkheid afhingen, “te nemen op het meest afgelegen deel van het domein van Bruech”, dat wil zeggen te Rijsel, te Fives en andere plaatsen, en waarvan Jeannin, dochter van Baudon, erfgename werd. Hij gaf de rest van de heerlijkheid aan zijn broer Jean de Marbais, die genoemde Jeannin huwde. .

Het deel dat de bruidsschat was van Jeannin Le Borgne, en waarvan het centrum in Rijsel lag, behield de naam pairie du Breucq. .

Bulletin de la Commission historique du département du Nord.

Uit dit huwelijk 2 kinderen.

---

Arien van Oosterhout

---

in
Kwartierstaat van Henk de Snoo
Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek
Kwartierstaat van Magda (Magdalena) Breedveld

Arien van Oosterhout.

Hij krijgt een dochter:

	naam	geb.	plaats	ovl.	plaats	oud	relatie	kinderen
1	Heiltje	*1586	Sliedrecht	†1620	Sliedrecht	34	2	3