Pharamanes III d'Iberie Caucasienne
in Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek Kwartierstaat van Julia Doets Kwartierstaat van mr Mark P. Schneiders Pharamanes III d'Iberie Caucasienne, geb. circa 124, Roi d'Iiberie ( Georgie), ovl. circa 184.

• Vader:
  Rhadamiste I d'Iberie Caucasienne, zn. van Pharasmane II le Bon d'Iberie Caucasienne (Roi d'Ibérie (Géorgie) (116-132)) en Ghadana d'Arménie (Princesse d'Arménie), geb. circa 99, Roi, ovl. circa 134, tr. met

• Moeder:
  Zenobia de Karthlie, dr. van Zenobius de Karthlie, geb. circa 107, ovl. circa 136.

tr.
met

Ghadania de Parthie, dr. van Vologeses III Valagash d'Arménie (Roi d'Arménie (116-138) Roi des Parthes de la dynastie des Arsacides(105-147)), geb. circa 131.

Ghadania de Parthie.
Parthië is een historische regio gelegen in het noordoosten van het Iraanse plateau, een voormalige satrapie van het Achaemenidische Rijk en de bakermat van het Parthische Rijk, dat het Iraanse plateau en afwisselend Mesopotamië beheerste tussen 190 v.Chr. en 224 n.Chr. .

De grenzen van Parthië zijn het Kopet-Dag-gebergte in het noorden (tegenwoordig de grens tussen Iran en Turkmenistan) en de woestijn Dasht-e Kavir in het zuiden. In het westen ligt Medië, in het noordwesten Hyrcanië, in het noordoosten Margiana en in het zuidoosten Aria. Deze regio was in de oudheid vruchtbaar en goed geïrrigeerd, en bezat in die tijd ook grote bossen.

Assyrische teksten vermelden een land genaamd Partakka of Partukka in de 7e eeuw v.Chr. Op een onbekend moment werden de inwoners onderworpen door de Meden, die over het eerste Perzische rijk regeerden voordat zij in 550 v.Chr. door Cyrus de Grote werden omvergeworpen. Parthië behoorde vervolgens gedurende de twee daaropvolgende eeuwen tot het Achaemenidische Rijk.

. Artabanus V en zijn satraap Khvasak, bas-reliëf gevonden in Susa, 3e eeuw n.Chr. .

De macht van de beginperiode van het rijk lijkt door sommige oude historici te zijn overschat, die er niet in slaagden het latere rijk duidelijk te scheiden van zijn Indo-Europese oorsprong. .

Aanvankelijk maakten twee broers, Arsaces en Tiridates, zich onafhankelijk van de Seleucidische overheersing in afgelegen gebieden van Noord-Iran rond 250 v.Chr. Antiochus III versloeg de Parthen in eerste instantie in 206 v.Chr, maar werd vervolgens verslagen door Artabanus I bij de berg Labus [twijfelachtige informatie] [?]. Toch is het pas vanaf de tweede helft van de 2e eeuw v.Chr. dat de Parthen, afstammelingen van de Scythen, profiteren van de toenemende zwakte van de Seleuciden om geleidelijk alle gebieden ten oosten van Syrië te controleren. Nadat zij het Seleucidische Rijk en hun andere buren stukje bij beetje hadden verzwakt, werden de Parthen de belangrijkste concurrent van Rome in het oostelijke Middellandse Zeegebied. .

Vanaf de 1e eeuw v.Chr. grijpen de Parthen vaak in in de politiek van het oostelijke Middellandse Zeegebied en verzetten zij zich tegen de Romeinen. Zij verwierven hun respect toen zij erin slaagden het leger van Crassus in 53 v.Chr. te vernietigen in de slag bij Carrhae, en werden de grootste vijanden van Rome. Deze laatste probeerde tevergeefs hun rijk te vernietigen door middel van invasies (bijvoorbeeld onder Trajanus). Zij slaagde daar niet in, hoewel deze invallen hen waarschijnlijk aanzienlijk hebben verzwakt. In 224 wierp Ardashir, gouverneur van de Achaemenidische provincie Fars/Persis/Perzide, Artabanus V omver en stichtte de Sassanidische dynastie. .

Er is weinig bekend over de Parthen: zij hadden geen eigen literatuur en hun geschreven geschiedenis beperkt zich dus tot de partijdige beschrijvingen van hun conflicten met de Romeinen, de Grieken en China. Hun kracht bestond uit een combinatie van de hinderlijke tactieken die eigen zijn aan een nomadische ruiterstam, met de organisatie die nodig was om een uitgestrekt rijk te vestigen, hoewel dit rijk nooit de macht bereikte van de twee Perzische rijken. De vazalkoninkrijken van de Parthen lijken een groot deel van hun grondgebied te hebben gevormd. De steden van Griekse oorsprong (Seleucia aan de Tigris) beschikten over een zekere autonomie. .

Na hun nederlaag lijken de Parthen, toen bestaande uit een kleine klasse edelen, te zijn verdwenen en weinig sporen te hebben achtergelaten. .

Het Parthische Rijk (247 v.Chr. – 224 n.Chr.), ook wel het Arsacidische Rijk genoemd (šâhanšâhi-ye aškâni), is een belangrijke Iraanse politieke en culturele macht in het oude Perzië. Arsaces I, leider van de Parni, een Scythische stam uit Centraal-Azië, stichtte het Parthische Rijk definitief in het midden van de 3e eeuw v.Chr. toen hij Parthië veroverde in het noordoosten van Iran, een satrapie (provincie) die toen in opstand was tegen het Seleucidische Rijk. Mithridates I (171–138 v.Chr.) breidde het rijk uit door Medië en Mesopotamië op de Seleuciden te veroveren. Op zijn hoogtepunt strekte het Parthische Rijk zich uit van de bronnen van de Eufraat, in wat nu Zuidoost-Turkije is, tot Oost-Iran. Het rijk, gelegen op de Zijderoute die het Romeinse Rijk in het Middellandse Zeegebied verbond met het Han-rijk in China, werd een cultureel en commercieel kruispunt. .

De Parthen namen in grote mate de artistieke, architecturale en religieuze praktijken over, evenals de koninklijke insignes van hun heterogene rijk, dat de Perzische, Griekse, Armeense en lokale culturen omvatte. Tijdens de eerste helft van zijn bestaan nam het Arsacidische hof elementen van de Griekse cultuur over, maar dit verhinderde niet een geleidelijk herstel van de Iraanse tradities. De Arsacidische heersers werden   (“zoon van de grote koning” genoemd  in het Grieks, zoals blijkt uit de numismatiek) en op sommige inscripties “koning der koningen”, en zij beweren af te stammen van de Achaemeniden; zo accepteren zij de vazalliteit van talrijke lokale koningen, terwijl de Achaemeniden op gecentraliseerde wijze satrapen hadden benoemd die echter een ruime autonomie genoten. Het hof benoemt enkele satrapen, vooral buiten Iran, maar deze satrapieën zijn kleiner en minder machtig dan de Achaemenidische potentaten. Met de uitbreiding van de macht van de Arsaciden verplaatst het centrum van de regering zich van Nisa naar Ctesiphon langs de Tigris (ten zuiden van het huidige Bagdad in Irak), hoewel verschillende andere plaatsen als hoofdstad dienen. .

De eerste vijanden van de Parthen zijn de Seleuciden in het westen en de Scythen in het oosten. Naarmate hun expansie vordert, komt Parthië echter in conflict met het koninkrijk Armenië en vervolgens met de Romeinse Republiek. De Romeinen onder leiding van Crassus worden verpletterd bij Carrhae in 53 v.Chr, en in 40–39 v.Chr. veroveren de Parthen het hele Levant, met uitzondering van Tyrus. Marcus Antonius voert echter een tegenaanval uit en verschillende Romeinse keizers vallen Mesopotamië binnen tijdens de Romeins-Perzische oorlogen. De Romeinen veroveren de steden Seleucia en Ctesiphon meerdere malen tijdens deze conflicten, maar blijken niet in staat zich daar duurzaam te handhaven. De frequente burgeroorlogen tussen de troonpretendenten van Parthië blijken gevaarlijker dan de vijandelijke invasies, en de Parthische macht verdwijnt wanneer Ardashir I, heerser van Istakhr in de regio Fars, in opstand komt tegen de Arsaciden en hun laatste koning, Artabanus V, in 224 n.Chr. doodt. Ardashir sticht het Sassanidische Rijk, dat Iran en het grootste deel van het Nabije Oosten beheerst tot de islamitische veroveringen van de 7e eeuw. De Arsacidische dynastie weet zich in Armenië te handhaven tot 428.

De Parthische bronnen, geschreven in het Parthisch, Grieks en andere talen, zijn zeldzaam in vergelijking met die van de Sassaniden en zelfs met de Achaemenidische documenten. Naast kleitabletten, fragmenten van ostraca, sculpturen, munten en enkele perkamenten, komt het grootste deel van onze kennis over de Parthische geschiedenis uit externe bronnen. Deze zijn voornamelijk Grieks en Romeins, maar ook Chinees vanwege de handelscontacten tussen beide regio’s.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

---

Ghadania de Parthie

---

in
Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek
Kwartierstaat van Julia Doets
Kwartierstaat van mr Mark P. Schneiders

Ghadania de Parthie, geb. circa 131.

Ghadania de Parthie.
Parthië is een historische regio gelegen in het noordoosten van het Iraanse plateau, een voormalige satrapie van het Achaemenidische Rijk en de bakermat van het Parthische Rijk, dat het Iraanse plateau en afwisselend Mesopotamië beheerste tussen 190 v.Chr. en 224 n.Chr. .

De grenzen van Parthië zijn het Kopet-Dag-gebergte in het noorden (tegenwoordig de grens tussen Iran en Turkmenistan) en de woestijn Dasht-e Kavir in het zuiden. In het westen ligt Medië, in het noordwesten Hyrcanië, in het noordoosten Margiana en in het zuidoosten Aria. Deze regio was in de oudheid vruchtbaar en goed geïrrigeerd, en bezat in die tijd ook grote bossen.

Assyrische teksten vermelden een land genaamd Partakka of Partukka in de 7e eeuw v.Chr. Op een onbekend moment werden de inwoners onderworpen door de Meden, die over het eerste Perzische rijk regeerden voordat zij in 550 v.Chr. door Cyrus de Grote werden omvergeworpen. Parthië behoorde vervolgens gedurende de twee daaropvolgende eeuwen tot het Achaemenidische Rijk.

. Artabanus V en zijn satraap Khvasak, bas-reliëf gevonden in Susa, 3e eeuw n.Chr. .

De macht van de beginperiode van het rijk lijkt door sommige oude historici te zijn overschat, die er niet in slaagden het latere rijk duidelijk te scheiden van zijn Indo-Europese oorsprong. .

Aanvankelijk maakten twee broers, Arsaces en Tiridates, zich onafhankelijk van de Seleucidische overheersing in afgelegen gebieden van Noord-Iran rond 250 v.Chr. Antiochus III versloeg de Parthen in eerste instantie in 206 v.Chr, maar werd vervolgens verslagen door Artabanus I bij de berg Labus [twijfelachtige informatie] [?]. Toch is het pas vanaf de tweede helft van de 2e eeuw v.Chr. dat de Parthen, afstammelingen van de Scythen, profiteren van de toenemende zwakte van de Seleuciden om geleidelijk alle gebieden ten oosten van Syrië te controleren. Nadat zij het Seleucidische Rijk en hun andere buren stukje bij beetje hadden verzwakt, werden de Parthen de belangrijkste concurrent van Rome in het oostelijke Middellandse Zeegebied. .

Vanaf de 1e eeuw v.Chr. grijpen de Parthen vaak in in de politiek van het oostelijke Middellandse Zeegebied en verzetten zij zich tegen de Romeinen. Zij verwierven hun respect toen zij erin slaagden het leger van Crassus in 53 v.Chr. te vernietigen in de slag bij Carrhae, en werden de grootste vijanden van Rome. Deze laatste probeerde tevergeefs hun rijk te vernietigen door middel van invasies (bijvoorbeeld onder Trajanus). Zij slaagde daar niet in, hoewel deze invallen hen waarschijnlijk aanzienlijk hebben verzwakt. In 224 wierp Ardashir, gouverneur van de Achaemenidische provincie Fars/Persis/Perzide, Artabanus V omver en stichtte de Sassanidische dynastie. .

Er is weinig bekend over de Parthen: zij hadden geen eigen literatuur en hun geschreven geschiedenis beperkt zich dus tot de partijdige beschrijvingen van hun conflicten met de Romeinen, de Grieken en China. Hun kracht bestond uit een combinatie van de hinderlijke tactieken die eigen zijn aan een nomadische ruiterstam, met de organisatie die nodig was om een uitgestrekt rijk te vestigen, hoewel dit rijk nooit de macht bereikte van de twee Perzische rijken. De vazalkoninkrijken van de Parthen lijken een groot deel van hun grondgebied te hebben gevormd. De steden van Griekse oorsprong (Seleucia aan de Tigris) beschikten over een zekere autonomie. .

Na hun nederlaag lijken de Parthen, toen bestaande uit een kleine klasse edelen, te zijn verdwenen en weinig sporen te hebben achtergelaten. .

Het Parthische Rijk (247 v.Chr. – 224 n.Chr.), ook wel het Arsacidische Rijk genoemd (šâhanšâhi-ye aškâni), is een belangrijke Iraanse politieke en culturele macht in het oude Perzië. Arsaces I, leider van de Parni, een Scythische stam uit Centraal-Azië, stichtte het Parthische Rijk definitief in het midden van de 3e eeuw v.Chr. toen hij Parthië veroverde in het noordoosten van Iran, een satrapie (provincie) die toen in opstand was tegen het Seleucidische Rijk. Mithridates I (171–138 v.Chr.) breidde het rijk uit door Medië en Mesopotamië op de Seleuciden te veroveren. Op zijn hoogtepunt strekte het Parthische Rijk zich uit van de bronnen van de Eufraat, in wat nu Zuidoost-Turkije is, tot Oost-Iran. Het rijk, gelegen op de Zijderoute die het Romeinse Rijk in het Middellandse Zeegebied verbond met het Han-rijk in China, werd een cultureel en commercieel kruispunt. .

De Parthen namen in grote mate de artistieke, architecturale en religieuze praktijken over, evenals de koninklijke insignes van hun heterogene rijk, dat de Perzische, Griekse, Armeense en lokale culturen omvatte. Tijdens de eerste helft van zijn bestaan nam het Arsacidische hof elementen van de Griekse cultuur over, maar dit verhinderde niet een geleidelijk herstel van de Iraanse tradities. De Arsacidische heersers werden   (“zoon van de grote koning” genoemd  in het Grieks, zoals blijkt uit de numismatiek) en op sommige inscripties “koning der koningen”, en zij beweren af te stammen van de Achaemeniden; zo accepteren zij de vazalliteit van talrijke lokale koningen, terwijl de Achaemeniden op gecentraliseerde wijze satrapen hadden benoemd die echter een ruime autonomie genoten. Het hof benoemt enkele satrapen, vooral buiten Iran, maar deze satrapieën zijn kleiner en minder machtig dan de Achaemenidische potentaten. Met de uitbreiding van de macht van de Arsaciden verplaatst het centrum van de regering zich van Nisa naar Ctesiphon langs de Tigris (ten zuiden van het huidige Bagdad in Irak), hoewel verschillende andere plaatsen als hoofdstad dienen. .

De eerste vijanden van de Parthen zijn de Seleuciden in het westen en de Scythen in het oosten. Naarmate hun expansie vordert, komt Parthië echter in conflict met het koninkrijk Armenië en vervolgens met de Romeinse Republiek. De Romeinen onder leiding van Crassus worden verpletterd bij Carrhae in 53 v.Chr, en in 40–39 v.Chr. veroveren de Parthen het hele Levant, met uitzondering van Tyrus. Marcus Antonius voert echter een tegenaanval uit en verschillende Romeinse keizers vallen Mesopotamië binnen tijdens de Romeins-Perzische oorlogen. De Romeinen veroveren de steden Seleucia en Ctesiphon meerdere malen tijdens deze conflicten, maar blijken niet in staat zich daar duurzaam te handhaven. De frequente burgeroorlogen tussen de troonpretendenten van Parthië blijken gevaarlijker dan de vijandelijke invasies, en de Parthische macht verdwijnt wanneer Ardashir I, heerser van Istakhr in de regio Fars, in opstand komt tegen de Arsaciden en hun laatste koning, Artabanus V, in 224 n.Chr. doodt. Ardashir sticht het Sassanidische Rijk, dat Iran en het grootste deel van het Nabije Oosten beheerst tot de islamitische veroveringen van de 7e eeuw. De Arsacidische dynastie weet zich in Armenië te handhaven tot 428.

De Parthische bronnen, geschreven in het Parthisch, Grieks en andere talen, zijn zeldzaam in vergelijking met die van de Sassaniden en zelfs met de Achaemenidische documenten. Naast kleitabletten, fragmenten van ostraca, sculpturen, munten en enkele perkamenten, komt het grootste deel van onze kennis over de Parthische geschiedenis uit externe bronnen. Deze zijn voornamelijk Grieks en Romeins, maar ook Chinees vanwege de handelscontacten tussen beide regio’s.

• Vader:
  Vologeses III Valagash d'Arménie, zn. van Vologeses II Sanadroug ~ Sanatruk I Sanatroukes Valagash d'Arménie (Roi d'Arménie (72-110)), geb. circa 80, Roi d'Arménie (116-138) Roi des Parthes de la dynastie des Arsacides(105-147), ovl. circa 149.

tr.
met

Pharamanes III d'Iberie Caucasienne, zn. van Rhadamiste I d'Iberie Caucasienne (Roi) en Zenobia de Karthlie, geb. circa 124, Roi d'Iiberie ( Georgie), ovl. circa 184.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

	naam	geb.	plaats	ovl.	plaats	oud	relatie	kinderen
1	Amazasp	*184					1	1
2	Arshakuni	*150		†189		39	1	2
3	NN						1	1

---

Rhadamiste I d'Iberie Caucasienne

---

in
Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek
Kwartierstaat van Julia Doets
Kwartierstaat van mr Mark P. Schneiders

Rhadamiste I d'Iberie Caucasienne, geb. circa 99, Roi, ovl. circa 134.

• Vader:
  Pharasmane II le Bon d'Iberie Caucasienne, zn. van Amazasp I Xépharnugès d'Iberie Caucasienne (Roi d'Ibérie ( Géorgie ) de 106 à 116.), geb. in 80, Roi d'Ibérie (Géorgie) (116-132), ovl. in 132, tr. met

• Moeder:
  Ghadana d'Arménie, geb. in 83, Princesse d'Arménie, ovl. in 146.

tr.
met

Zenobia de Karthlie, dr. van Zenobius de Karthlie, geb. circa 107, ovl. circa 136.

Uit dit huwelijk 2 kinderen, waaronder:

	naam	geb.	plaats	ovl.	plaats	oud	relatie	kinderen
1	Pharamanes	*124		†184		60	1	3

---

Zenobia de Karthlie

---

in
Kwartierstaat van ir Cees (Cornelis Jorden) Hagenbeek
Kwartierstaat van Julia Doets
Kwartierstaat van mr Mark P. Schneiders

Zenobia de Karthlie, geb. circa 107, ovl. circa 136.

• Vader:
  Zenobius de Karthlie, ged. circa 78.

tr.
met

Rhadamiste I d'Iberie Caucasienne, zn. van Pharasmane II le Bon d'Iberie Caucasienne (Roi d'Ibérie (Géorgie) (116-132)) en Ghadana d'Arménie (Princesse d'Arménie), geb. circa 99, Roi, ovl. circa 134.

Uit dit huwelijk 2 kinderen, waaronder:

	naam	geb.	plaats	ovl.	plaats	oud	relatie	kinderen
1	Pharamanes	*124		†184		60	1	3